Podróż w wymiarze rzeczywistym i wewnętrznym. Analiza literacka

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.03.2024 o 9:46

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 9.03.2024 o 20:07

Podróż, zarówno jako fizyczne przebywanie dystansu, jak i metaforyczna wędrówka w głąb siebie, stanowi motyw przewodni wielu dzieł literackich. W analizie tego zagadnienia nie sposób pominąć „Kordiana” Juliusza Słowackiego, który jest przykładem dzieła, w którym podróż zewnętrzna łączy się z wewnętrzną przemianą bohatera. Równolegle, analizując „Małego Księcia” Antoine'a de Saint-Exupéry'ego, dostrzegamy kolejny wymiar podróży: odkrywanie prawd uniwersalnych poprzez przygody w różnych zakątkach kosmosu.

„Kordian”, dramat romantyczny, napisany w 1833 roku, pokazuje młodego bohatera wyruszającego w podróż po Europie. Jest to dzieło, w którym wymiar fizyczny podróży łączy się z duchową wędrówką bohatera w poszukiwaniu sensu życia i swojej tożsamości. Kordian przemierza m.in. Alpy, Włochy i Rzym, a każde z tych miejsc wnosi nowe doświadczenia, które wpływają na jego ewolucję wewnętrzną. Podróż przez Alpy staje się momentem katharsis, w którym młodzieniec zderza się z wielkością natury, a co za tym idzie – z własną niemocą i buntowniczym poczuciem niespełnienia. Działa tu motyw romantycznego dążenia do ideałów, w którym podróż fizyczna jest jednocześnie podróżą do wewnętrznej przemiany i poszukiwań bohatera.

„Mały Książę”, choć z pozoru prostsza bajka dla dzieci, w istocie również niesie ze sobą głęboką filozofię. Tytułowy bohater podróżuje między planetami, a każde z odwiedzanych miejsc prezentuje różne aspekty ludzkiego życia i cechy charakteru. Ta kosmiczna wędrówka jest metaforą poszukiwania sensu istnienia, prawdy o miłości, przyjaźni i odpowiedzialności. Dialogi Małego Księcia z mieszkańcami planet, a w szczególności z mieszkańcami ziemi, ukazują podróż wewnętrzną prowadzącą do dekodowania wartości najważniejszych dla ludzkiego bytu.

Porównując obie lektury, widzimy, że zarówno „Kordian”, jak i „Mały Książę” wskazują na podróż jako na uniwersalną potrzebę ludzkiego ducha: eksplorację świata zewnętrznego i wewnętrznego w poszukiwaniu odpowiedzi na fundamentalne pytania egzystencjalne. Obie podróże przyjmują różne formy i prowadzą przez odmienne krajobrazy – fizyczne i metaforyczne, jednak zarówno Kordian, jak i Mały Książę dokonują wędrówki, która ma ich zbliżyć do prawdy o sobie samych i świecie.

Kluczowym kontekstem, do którego można się odnieść, jest romantyczny motyw pielgrzyma – obecny w literaturze od czasów antycznych, a jednak w romantyzmie nabierający nowych znaczeń. Pielgrzym wędruje, by odnaleźć prawdę, a jego podróż staje się symbolem dążenia do poznania, do przeżycia wewnętrznej metamorfozy. W obu omawianych dziełach podróż zewnętrzna jest też ścieżką do wewnętrznej transformacji, odzwierciedlając ponadczasową ludzką potrzebę poszukiwania odpowiedzi, którą można nazwać duchową wędrówką.

Podsumowując, zarówno w „Kordianie” jak i w „Małym Księciu”, podróż odgrywa fundamentalną rolę w rozwoju bohaterów, stając się metaforą poszukiwań sensu życia, miłości i prawd uniwersalnych. Jest to wędrówka, która przebiega zarówno w wymiarze rzeczywistym, jak i wewnętrznym, a co więcej, łączy te dwa światy, pokazując, że prawdziwe odkrycia dokonują się w głębi ludzkiego serca.