O powodach sięgania do dzieł Wiliama Szekspira przez twórców romantyzmu?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.04.2024 o 13:27

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.04.2024 o 18:58

Epoka romantyzmu, rozkwitająca na przestrzeni XIX wieku, była czasem intensywnych przemian społecznych, kulturalnych, a przede wszystkim literackich. Obfitowała w głębokie przewartościowania, gdzie centralne miejsce zajęła indywidualność twórcy, odzwierciedlenie jego najskrytszych emocji i marzeń, a także ucieczka od racjonalizmu na rzecz wyobraźni i intuicji. Romantycy zafascynowani byli zarówno elementami nadprzyrodzonymi, jak i zagadnieniami tożsamości narodowej oraz roli jednostki w odmienionej rzeczywistości. To wszystko znajdowało rezonans w twórczości Williama Szekspira, którego dzieła ponownie zyskały na popularności i wpływie właśnie w okresie romantyzmu.

Fascynacje Szekspirem wśród romantyków nie były przypadkowe. Szekspir jako dramaturg renesansowy również przełamywał literackie konwencje swojej epoki, odrzucał starożytne reguły jedności czasu, miejsca i akcji, wprowadzał skomplikowane postacie o bogatym wewnętrznym życiu. Takie podejście ściśle rezonowało z romantycznym dążeniem do głębokiego przedstawiania skomplikowanych, często tragicznych bohaterów, jak choćby postać Kordiana w dramacie Juliusza Słowackiego czy Konrada w „Dziadach” Adama Mickiewicza. Szekspirowski Hamlet, z jego słynnym monologiem rozważającym sens życia i moralne dylematy, mógł być bezpośrednim inspiracyjnym źródłem dla tych postaci.

Szekspir wykorzystywał również synkretyzm gatunkowy, mieszając elementy tragedii z komedią, wprowadzając sceny fantastyczne czy gotyckie. To odnajdujemy w romantycznym dramacie, gdzie autorzy jak Słowacki czy Mickiewicz nie wahali się mieszać realistycznych ujęć historycznych z elementami fantastycznymi, jak choćby zjawy i duchy w „Dziadach”. U Szekspira podobne zastosowanie nadprzyrodzonej warstwy obserwujemy m.in. w „Makbecie” czy „Hamlecie”.

Szczególnie jednak to tragiczne, często przepełnione głębokim smutkiem historie miłosne Szekspira, takie jak „Romeo i Julia”, znalazły swoje odzwierciedlenie w romantycznych dramatach o niemożliwej lub tragicznej miłości. Motywy miłosne, które eksplorował Szekspir, były ponownie odkrywane przez romantyków, którzy nadały im jeszcze bardziej dramatyczny i uczuciowo naładowany charakter.

Szekspir był również wzorem artysty-innowatora dla romantyków, symbolizując artystyczną wolność i kreatywność. Jego zdolność do tworzenia kompleksowych postaci, które wciąż były zdolne do rezonowania z emocjami i myśleniem współczesnych mu odbiorców, wywierała ogromny wpływ na romantyków, którzy sami aspirowali do role artystów odkrywców, nieograniczonych żadnymi konwencjami.

Ostatecznie, to właśnie te wspólne cechy: głębia psychologiczna, innowacyjność w formie, bogactwo tematów oraz synkretyzm, uczyniły z twórczości Szekspira istotne źródło inspiracji dla romantyków. Na przestrzeni lat, za sprawą nowych interpretacji i adaptacji, dzieła Szekspira nie tylko nie straciły na aktualności, ale zyskały nowe, głębokie wymiary, dzięki czemu romantyczni twórcy mogli w nich odnajdywać odpowiedzi na pytania o naturę ludzkiego istnienia, role jednostki w społeczeństwie czy nieodgadnione tajemnice ludzkiego serca.