Główne wątki w „Mistrzu i Małgorzacie” Michaiła Bułhakowa

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 22.04.2024 o 9:08

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 21.04.2024 o 18:24

"Mistrz i Małgorzata" Michaiła Bułhakowa to jedna z najbardziej oryginalnych i wielowarstwowych powieści XX wieku. Michaił Bułhakow pracował nad dziełem w latach 1928-1940, a opublikowano je pośmiertnie, w latach 60., po licznych cenzurach i zmianach. Ta historia, nasycona elementami realistycznymi, groteskowymi oraz fantastycznymi, zawiera głębokie przemyślenia na temat natury dobra i zła, władzy, miłości oraz wolności.

Pierwszym z głównych wątków, który analizujemy, jest wątek satyryczno-groteskowy. "Mistrz i Małgorzata" przedstawia obraz życia w Moskwie lat 30., kiedy to życie pod dyktatorem Stalinem było pełne represji, a strach przed aresztowaniem czy zniknięciem był codziennością. Bułhakow brutalnie obnaża absurdy totalitarnego systemu, gdzie literatura i sztuka znajdowały się pod ścisłą kontrolą państwa. Artysta ukazuje biurokrację i cenzurę, które ingerują w życie zwykłych ludzi, zamieniając je w groteskę. Za pomocą postaci, takich jak Berlioz, przewodniczący literackiego klubu Massolit, Bułhakow krytykuje system, który z jednej strony promuje równość i postęp, a z drugiej strony jest niezmiernie represyjny i despotyczny.

Drugi ważny wątek to wątek diabelski. Woland, wraz ze swoją świtą, przybywa do Moskwy, aby rządzić doroczny bal u Szatana. Postaci te symbolizują siły nadprzyrodzone, które wdzierają się w codzienność moskiewskiego społeczeństwa i odsłaniają jego moralne braki oraz hipokryzję. Woland, choć pełni rolę diabła, często wydaje się bardziej sprawiedliwy od ludzi, których karze. Analiza tego wątku nie byłaby pełna bez odniesienia do słów "Fausta" Goethego, które stanowią motto książki: "Ktoś zawsze dąży do zła, lecz zawsze czyni dobro." Te słowa stają się kluczem do zrozumienia paradoksu moralnego, który przewija się przez całą narrację.

Trzeci wątek, biblijny, skupia się na postaciach Jeszuy Ha-Nocri i Poncjusza Piłata. Bułhakow przedstawia ich historię jako równoległą do głównego wątku, delikatnie łącząc biblijne losy z sowieckim kontekstem. Jeszua, skazany na śmierć przez Piłata, reprezentuje niewinność i pokorę w obliczu brutalnych realiów władzy. Motyw Piłata, który jest głęboko skonfliktowany i paraliżowany strachem przed podejmowaniem decyzji, stanowi odzwierciedlenie głębokiej refleksji nad naturą władzy i tchórzostwa jako ludzkiej ułomności.

Główne wątki powieści są ze sobą głęboko splecione, a każdy z nich wzbogaca znaczenie pozostałych, tworząc wielopoziomową, wielowymiarową narrację. Mistrz i Małgorzata nie tylko wpłynęła na odbiór literatury rosyjskiej, ale także na literaturę światową. Dzieło Bułhakowa zmusza do refleksji nad uniwersalnymi problemami człowieka, jego wolnością i moralnym wyborem, co sprawia, że ponad 80 lat po śmierci autora, powieść ta wciąż przemawia do nowych pokoleń czytelników. W "Mistrzu i Małgorzacie" Bułhakow stworzył dzieło, które transcendentuje czas i miejsce, stając się ponadczasowym głosem w dyskusji o fundamentalnych wartościach i prawdach ludzkiego doświadczenia.