Zbrodniarz czy rycerz? Kim tak naprawdę jest Makbet tytułowy bohater tragedii Williama Szekspira?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 25.04.2024 o 9:19

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 25.04.2024 o 8:12

Makbet, tytułowy bohater tragedii Williama Szekspira, jest jedną z najbardziej skomplikowanych i fascynujących postaci w literaturze światowej. Jego historia to opowieść o przemianie heroicznej postaci w despotycznego tyrana, którego upadek staje się nieuchronny. Rozważając pytanie o to, kim naprawdę jest Makbet - rycerzem czy zbrodniarzem - warto przeanalizować zarówno jego początkowe cechy, jak i późniejsze działania, które ostatecznie definiują jego charakter.

Na początku dramatu Makbet prezentowany jest jako odważny wojownik, który walczy w obronie króla i kraju. Jego bohaterstwo i lojalność wobec króla Duncana są bezdyskusyjne. Szekspir opisuje go jako "szlachetnego Makbeta", co wywołuje w czytelniku poczucie szacunku dla jego rycerskich wartości, takich jak odwaga, heroizm czy moralność. Wszystkie te cechy składają się na obraz rycerza, który stoi na straży porządku i bezpieczeństwa swojego narodu.

Jednakże, spotkanie z czarownicami stanowi dla Makbeta punkt zwrotny. Ich przepowiednia, według której Makbet zostanie królem, budzi w nim zakopane ambicje i powoli zaczyna przekształcać jego charakter. Chociaż początkowo waha się i nawet rozważa zaniechanie jakichkolwiek kroków w celu spełnienia przepowiedni, to wpływ Lady Makbet jest decydujący. Jego żona, będąca personifikacją ambicji i żądzy władzy, skutecznie manipuluje Makbetem, przekonując go do zamordowania Duncana.

Zbrodnia ta fundamentalnie łamie wszystkie rycerskie zasady, które Makbet wcześniej podziwiał, w tym lojalność wobec swojego monarchy i przestrzeganie moralnych kodeksów. Począwszy od tego czynu, Makbet coraz bardziej pogrąża się w działaniach przestępczych, zabijając coraz więcej osób w celu utrzymania swojej władzy. Progresja przemocy, którą prezentuje, daleko odbiega od wizerunku honorowego wojownika, którym był na początku dramatu.

Przemiana ta jest dodatkowo podkreślana przez jego wewnętrzny rozkład i paranoję. Widzenia i halucynacje, na przykład widzenie ducha Banko, pokazują stopień alienacji Makbeta od samego siebie i od rzeczywistości. Jego strach przed utratą władzy, izolacja i stopniowa utrata ludzkich uczuć, prowadzą go do finalnej klęski.

W końcowej analizie, klęska Makbeta, zarówno jako króla, jak i jako człowieka, skłania do refleksji nad jego wyborami i konsekwencjami tych decyzji. Chociaż jego historia rozpoczyna się jako opowieść o rycerzu, to jego życiorys kończy się jako tragedia zbrodniarza, którego władza i ambicje prowadzą do całkowitego upadku.

Rozważając, czy Makbet mógł pozostać rycerzem, odpowiedź nie jest jednoznaczna. Jego początkowa niechęć do zbrodni sugeruje, że inne decyzje mogłyby uchronić go przed tragicznym losem. To prowadzi do rozważań nad dwoistością człowieka i wpływem, jaki nań mają wybory moralne. Postać Makbeta, w całej jej złożoności, zdecydowanie stanowi przedmiot refleksji nad ludzką naturą, pokazując, jak cienka może być granica pomiędzy heroizmem a zbrodnią.