Wady ludzkie idą z człowiekiem przez wieki... Analiza na podstawie: "Makbeta" i "Lalki"

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.05.2024 o 16:10

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 24.05.2024 o 13:53

Literatura od wieków jest odbiciem ludzkiej natury, ukazując nie tylko wspaniałe cechy człowieka, ale także jego wady i słabości. Jednym z najbardziej charakterystycznych przykładów literackiej analizy ludzkich przywar jest tragedia „Makbet” Williama Szekspira. Wady takie jak chciwość, ambicja, zazdrość oraz zdrada przewijają się przez tę dramatyczną historię. Innym utworem, w którym ukazane są ludzkie wady, jest „Lalka” Bolesława Prusa, gdzie chciwość, hipokryzja i egoizm ludzkich postaci wysuwają się na pierwszy plan. Analizując te dwa dzieła, możemy zobaczyć, że ludzkie wady są niezmiennym elementem naszego życia i towarzyszą człowiekowi niezależnie od czasu i miejsca.

„Makbet” jest jednym z najbardziej znanych dramatów Szekspira, ukazującym tragiczne losy szkockiego rycerza. Głównym bohaterem jest Makbet, początkowo przedstawiony jako lojalny i dzielny wojownik. Jednak jego los zaczyna się zmieniać, gdy otrzymuje przepowiednię od trzech czarownic, które mówią mu, że zostanie królem. Zaczynają wtedy ujawniać się wady, które prowadzą go do zguby. Jego niepohamowana ambicja staje się motorem napędowym dalszych wydarzeń. Chęć zdobycia tronu popycha Makbeta do zdrady i morderstwa. Zabija swojego króla, Duncana, co staje się początkiem jego upadku. Ambicja Makbeta przeradza się w bezwzględność, a każda jego kolejna decyzja prowadzi go coraz bliżej do moralnej i fizycznej destrukcji.

Bez wątpienia, jedną z najważniejszych postaci w kontekście analizy wad ludzkich jest Lady Makbet. To ona namawia męża do popełnienia zbrodni, nie cofając się przed niczym, by osiągnąć swoje cele. Jednak w miarę jak rozwija się akcja, widzimy jej stopniowe załamanie psychiczne pod wpływem wyrzutów sumienia. Ukazuje to, jakie spustoszenie w psychice człowieka może wywołać niepohamowana ambicja i chęć władzy.

Przykład Makbeta i Lady Makbet pokazuje, że wady takie jak chciwość, ambicja i zdrada nie zmieniają się na przestrzeni wieków. To właśnie te same cechy możemy zauważyć u bohaterów innego utworu literackiego, jakim jest „Lalka” Bolesława Prusa.

W „Lalce” centralną postacią jest Stanisław Wokulski, człowiek o wielkich ambicjach, marzeniach, ale także licznych wadach. Jedną z głównych wad, jaką dostrzegamy w jego charakterze, jest jego nieracjonalna miłość do Izabeli Łęckiej. Wokulski, napędzany swoimi uczuciami do Izabeli, podejmuje decyzje, które ostatecznie prowadzą go do osobistej tragedii. Jego miłość, a właściwie obsesja, prowadzi go do popełniania błędów, które niszczą jego życie zawodowe i osobiste.

Izabela Łęcka jest przykładem postaci pełnej hipokryzji i egoizmu. Jej chciwość i powierzchowność sprawiają, że traktuje Wokulskiego jedynie jako narzędzie do poprawy swojej pozycji społecznej. Jej egoistyczne podejście do życia i relacji międzyludzkich ujawnia kolejny raz, że te same wady, które napędzały Makbeta, są obecne także w innych kontekstach historycznych i społecznych.

Nie można również zapominać o postaciach drugoplanowych w „Lalce”, takich jak baronowa Krzeszowska czy Tomasz Łęcki. Baronowa jest uosobieniem chciwości i złośliwości, a jej działania wobec Wokulskiego i jego sklepowych pracowników są pełne małostkowości i zawiści. Tomasz Łęcki z kolei, to postać, która poprzez swoje rozrzutne i nieodpowiedzialne podejście do finansów, staje się przykładem ludzkiej słabości i głupoty.

Zarówno w „Makbecie”, jak i „Lalce” widzimy, że ludzkie wady są nieodłącznym elementem naszej natury. Ambicja, chciwość, hipokryzja, zdrada i egoizm to cechy, które przewijają się przez historie bohaterów obu utworów. Zarówno Makbet, jak i Wokulski płacą wysoką cenę za swoje błędy, a ich losy ukazują, jak destrukcyjny wpływ mogą mieć te wady na życie człowieka.

Literatura ukazuje, że wady te nie zmieniają się wraz z upływem czasu. Są one stałym elementem ludzkiej kondycji, ciągle obecne i aktualne, niezależnie od epoki czy miejsca akcji. To uniwersalne przesłanie, które przekazują nam dzieła Szekspira i Prusa, skłania nas do refleksji nad sobą i naszym postępowaniem. Może dzięki temu jesteśmy w stanie lepiej zrozumieć nasze własne słabości i starać się je przezwyciężać, aby uniknąć losów bohaterów, których wady doprowadziły do tragicznych zakończeń.