Pesymizm w utworach „Motto” K. Wierzyńskiego i „Lamus” A. Słonimskiego.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 31.05.2024 o 13:11

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 31.05.2024 o 12:59

Pesymizm w utworach „Motto” Kazimierza Wierzyńskiego i „Lamus” Antoniego Słonimskiego jest istotnym zagadnieniem, które pozwala zrozumieć, jak poeci z grupy Skamandrytów odnajdywali się w zmieniającej się rzeczywistości lat 30. XX wieku. Celem tego wypracowania jest analiza i porównanie pesymizmu w tych dwóch utworach, uwzględniając tło historyczne, literackie, oraz filozoficzne refleksje autorów.

Grupa Skamandrytów, do której należeli zarówno Wierzyński, jak i Słonimski, działała w Polsce na początku XX wieku. Początkowo twórczość Skamandrytów charakteryzowała się optymizmem i radością z odzyskanej niepodległości. Byli oni mistrzami w obserwacji codziennego życia, polityki i historii. Jednak w latach 30., w obliczu rosnących napięć politycznych i społecznych oraz przewidywanej katastrofy wojennej, ich utwory zaczęły przemawiać językiem pesymizmu. To przejście od radości do katastrofizmu jest kluczem do zrozumienia obu omawianych wierszy.

Tytuł wiersza Antoniego Słonimskiego, „Lamus”, nawiązuje do miejsca przechowywania starych, niepotrzebnych przedmiotów. Słowo „lamus” konotuje przestarzałość, starocie nadające się do wyrzucenia. W kontekście wiersza tytuł ten symbolizuje dewaluację i zapomnienie rzeczy ważnych, być może wartości moralnych i etycznych, które kiedyś były fundamentem społeczeństwa. W przeciwieństwie do Słonimskiego, tytuł wiersza Wierzyńskiego, „Motto”, odwołuje się do najważniejszych refleksji, które mają kierować uwagę czytelnika na określony problem. Słowo „motto” wskazuje na podporządkowanie całości utworu jednej, głównej idei, która ma głębokie znaczenie.

Oba wiersze cechują się staranną strukturą, w której rymy i interpunkcja odgrywają istotne role. Łączy je także narracja przypominająca żywą wypowiedź, rozmowę lub monolog. Przerwy i niedopowiedzenia w tekstach obu poetów nadają ich utworom charakter intelektualny i refleksyjny, zmuszając czytelnika do głębszej analizy.

W wierszu „Lamus” Słonimski wyraźnie ukazuje swoją frustrację związaną z obecną dewaluacją słowa. Słowo, które dawniej miało znaczenie i moc, teraz staje się banalne i nieistotne w oczach współczesnych. Słonimski krytykuje społeczeństwo za to, że nie potrafi docenić znaczenia słów, przekształcając język w ciąg bezwartościowych neologizmów. Jego pesymizm wynika z obserwacji, że postęp techniczny i zmieniająca się moralność przyczyniają się do dewaluacji ważnych kierunkowskazów społecznych.

Wiersz ten jest także wyrazem smutku poety z powodu zmian, które dostrzega wokół siebie. Język, który był fundamentem kultury i tradycji, jest teraz niszczony. Słonimski ubolewa nad wpływem młodzieży, która, jego zdaniem, przyczynia się do pogłębiania tych problemów przez swoją beztroskę i brak szacunku dla tradycji. Poeta czuje się odpowiedzialny za pouczanie i uświadamianie młodych poprzez swoje utwory, pragnąc ocalić wartości moralne i etyczne.

Kazimierz Wierzyński w swoim wierszu „Motto” także wyraża pesymizm, choć w inny sposób niż Słonimski. Dla Wierzyńskiego „słowo” jest potężnym narzędziem, które porządkuje świat i ma zdolność wpływania na rzeczywistość. Wierzyński obawia się jednak, że odzyskana niepodległość Polski może zostać zmarnowana, jeśli społeczeństwo nie będzie pielęgnować swoich wartości.

Wierzyński podkreśla rolę poezji w zachowaniu pamięci historycznej, kultury i tradycji narodowej. Jego pesymizm bazuje na lęku przed destrukcją tych wartości, jednak poeta wciąż widzi nadzieję w możliwości ocalenia tożsamości narodowej poprzez język. W przeciwieństwie do Słonimskiego, Wierzyński zdaje się wierzyć, że mimo zagrożeń, język i poezja mogą podtrzymywać kruchość wartości.

Podobieństwa między tymi utworami są oczywiste: oba wiersze wyrażają pesymistyczne spojrzenie na współczesność i obawy dotyczące przyszłości. Obaj poeci korzystają z języka jako medium do wyrażania swoich trosk i obaw. Skupiają się na roli słowa w życiu społeczeństwa, dostrzegając jego fundamentalne znaczenie.

Jednak różnice również są znaczące. Słonimski podchodzi do swojej krytyki bardziej bezpośrednio i jest bardziej krytyczny wobec współczesnych realiów, podczas gdy Wierzyński, choć również pesymistyczny, dostrzega wciąż potęgę języka i poezji. Słonimski koncentruje się na destrukcyjnym wpływie zmian społecznych, technologicznych i moralnych, natomiast Wierzyński eksponuje patriotyczne wątki i nadzieje na ocalenie tożsamości narodowej.

Wyciągając wnioski, można stwierdzić, że utwory „Lamus” Słonimskiego i „Motto” Wierzyńskiego są ostrzeżeniem przed niszczeniem języka i kultury oraz pesymistycznymi prognozami dotyczącymi przyszłości polskiego społeczeństwa. Oba utwory mają wartość edukacyjną i moralizatorską, pokazując, jak ważną rolę odgrywa literatura w kształtowaniu świadomości narodowej i etycznej.

Z perspektywy współczesnych czasów, refleksje Słonimskiego i Wierzyńskiego dotyczące roli słowa i języka pozostają aktualne. Choć technologie zmieniły sposób, w jaki komunikujemy się ze sobą, fundamentalne pytania dotyczące wartości i tożsamości pozostają na porządku dziennym. Poeci wciąż mają do odegrania kluczową rolę w monitorowaniu i kształtowaniu tych procesów.