Młodość jako czas kształtowania własnej tożsamości na przykładzie „Przedwiośnia”, wybranego utworu i kontekstu

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.01.2026 o 15:32

Młodość jest czasem pełnym wyzwań, poszukiwań, oraz niepewności. To okres, gdy młody człowiek musi zmierzyć się ze światem, spełnić jego wymagania, oraz ukształtować swoją tożsamość. W literaturze znajdziemy wiele postaci młodzieńców, którzy przechodzą przez ten burzliwy proces. „Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego oraz „Cierpienia młodego Wertera” Johanna Wolfganga von Goethego stanowią znakomite przykłady powieści, które ukazują młodość jako czas intensywnego poszukiwania własnej tożsamości.

„Przedwiośnie” opisuje młodość jako okres buntu przeciwko obecnym realiom, pełen wielkich marzeń oraz oczekiwań. Główny bohater, Cezary Baryka, jako młody człowiek staje na progu dorosłości, próbując odnaleźć swoje miejsce w świecie, stając w obliczu wolnej Polski. Pochodzący z rodziny polskich emigrantów mieszkających w Baku, Cezary jest mocno ukształtowany przez różnorodne kultury, co sprawia, że staje się człowiekiem otwartym, chłonnym, oraz poszukującym nowych wyzwań. Jego powrót do Polski to symboliczne odnalezienie korzeni, lecz także moment konfrontacji z rzeczywistością, która nie zawsze odpowiada jego wyobrażeniom.

Dążenia tożsamościowe Cezarego są ściśle współzwiązane z jego relacjami z innymi ludźmi, które często są niespokojne. Jego przyjaźń z kolegą Hipolitem, prowadząca go do zaangażowania w rewolucyjne ruchy, dowodzi, jak silny wpływ mają wielkie idee na młodego człowieka. Cezary doświadcza także burzliwych związków miłosnych, które również wpływają na jego rozwój. Miłość do Laury i pragnienie znalezienia swojego miejsca w świecie stanowią dla Cezarego równie ważne aspekty kształtowania jego osobowości, jak konfrontacja z polityczną oraz społeczną rzeczywistością Polski.

Z kolei „Cierpienia młodego Wertera” przedstawia historię młodzieńca, który w poszukiwaniu swojego miejsca w życiu doświadcza skrajnych emocji, które ostatecznie prowadzą go do głębokiej frustracji. Werter, młody człowiek pełen pasji, marzeń oraz oczekiwań, zakochuje się w Lottie, kobiety, która nie odwzajemnia jego uczuć, co staje się dla niego centralnym punktem życia. Werter, zatracając się w swoich uczuciach, staje się symbolem młodzieńczej wrażliwości oraz idealizmu. Jego nieodwzajemniona miłość prowadzi go do rozpaczy i ostatecznie do samobójstwa.

Wspólnym kontekstem obu utworów może być proces osiągania emocjonalnej oraz intelektualnej niezależności przez młodego człowieka. Zarówno Cezary Baryka, jak i Werter, muszą zmierzyć się z własnymi uczuciami, ideałami, oraz oczekiwaniami wobec siebie oraz świata. Dla Cezarego są to oczekiwania związane z przyszłością Polski i jego rolą w nowym państwie, podczas gdy dla Wettera są to oczekiwania dotyczące miłości oraz osobistego szczęścia.

Młodość to również okres buntu przeciwko narzuconym przez społeczeństwo normom i oczekiwaniom. Cezary Baryka buntuje się przeciwko tradycyjnym wartościom i oczekiwaniom jego polskiej rodziny, kwestionując sens walki zbrojnej oraz starając się zderzyć z konserwatywnymi ideałami. Podobnie Werter doświadcza wewnętrznego buntu, odrzucając konwenanse oraz wartości mieszczańskiego społeczeństwa, co prowadzi go w końcu do tragicznego finału.

Oba utwory ukazują młodzieńczy idealizm oraz pragnienie zmiany świata. Cezary wierzy w możliwość odbudowy Polski zgodnie z jego marzeniem o „szklanych domach”, symbolizujących nowoczesność, postęp oraz sprawiedliwość społeczną. Werter, mimo skupienia na swoich osobistych uczuciach, również reprezentuje pragnienie autentycznego, uczciwego życia, wolnego od konformizmu oraz hipokryzji.

Podsumowując, zarówno „Przedwiośnie”, jak i „Cierpienia młodego Wertera” przedstawiają młodość jako etap ukształtowania tożsamości poprzez konfrontację z zewnętrznymi ograniczeniami oraz wewnętrznymi konfliktami. Mimo różnic w losach Cezarego oraz Wettera, obaj bohaterowie pokazują, jak żmudna oraz pełna trudności jest droga do odkrycia oraz zrozumienia samego siebie. Młodość to okres, w którym kształtowane są fundamenty przyszłości jednostki, a każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne doświadczenie, staje się klockiem budującym jej osobowość.