Scharakteryzuj wielkie osobowości żyjące w dobie antyku

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.06.2024 o 7:35

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 19.06.2024 o 7:12

# Epoka antyku rozpoczyna się od przełomu IX i VIII w. p.n.e. i trwa do 476 r. n.e., kiedy to nastąpił upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego – kluczowy moment w historii, który otworzył drogę ku średniowieczu. Antyk to czas wielkich zmian i intensywnego rozwoju kultury, sztuki i nauki, który miał ogromny wpływ na późniejsze czasy. W ramach tej epoki możemy wyróżnić konkretne okresy, w których dominowały różnorodne formy literackie oraz filozoficzne.

W literaturze antycznej dominowały różne gatunki w określonych okresach. Na przełomie IX i VIII w. p.n.e. przeważała epika, następnie w VII i VI w. p.n.e. rozwijała się liryka. V w. p.n.e. to czas dramatu, a przełom V i IV w. p.n.e. oznaczał rozkwit filozofii. W IV i III w. p.n.e. popularne stały się epigramaty, a między III a I w. p.n.e. nastąpił okres wielkich szkół filozoficznych. Literatura rzymska osiągnęła swój szczyt w I w. p.n.e., a schyłek antyku zwiastował nadejście średniowiecza na przełomie III i IV w. n.e.

Biografia Homera

Twórczość Homera jest fundamentalna dla literatury greckiej, choć wokół jego autorstwa narosło wiele kontrowersji. Poza przypisywanymi mu dziełami: „Iliadą” i „Odyseją”, nie zachowały się inne utwory. Kwestię autentyczności jego autorstwa dzielą trzy główne stanowiska: uznawanie Homera jako autora obu eposów, przypisywanie mu jedynie jednej z tych kompozycji lub traktowanie Homera jako kompilatora wcześniejszych pieśni.

Eposy homeryckie charakteryzują się unikalną budową, formą i stylem. „Iliada” opisuje dziesięć ostatnich dni wojny trojańskiej i konflikt Achillesa z Agamemnonem. Kluczowe wydarzenia w „Iliadzie” to m.in. śmierć Patroklesa oraz pojedynek Achillesa z Hektorem. Z kolei „Odyseja” odnosi się do powrotu Odyseusza do Ithaki po zakończeniu wojny trojańskiej. W utworze przedstawione są liczne przygody na morzu, perypetie Penelopy i Telemacha oraz triumfalny powrót bohatera do domu.

Poezja grecka: Safona, Tyrtajos, Anakreont, Simonides z Keos

Tyrtajos to jeden z najważniejszych poetów spartiańskich VII w. p.n.e., znany ze swoich patriotycznych pieśni. Jego twórczość była silnie związana z ideologią wojenną i poświęceniem dla ojczyzny. Tyrtajos wzywał swoich rodaków do męstwa i bohaterskich czynów na polu bitwy.

Anakreont, poeta przełomów VI i V wieku p.n.e., tworzył w optymistycznym tonie, skupiając się na tematyce miłosnej, hedonistycznej i biesiadnej. Są to wiersze pełne życia, humoru i celebracji cielesnych rozkoszy.

Simonides z Keos, tworzący w VI i V w. p.n.e., jest znanym twórcą epigramatów – krótkich, refleksyjnych utworów poetyckich. Jego poezja często komentowała zmienność losu i nieuchronność śmierci, stanowiąc głęboko przemyślane i artystyczne refleksje nad życiem ludzkim.

Twórcy tragedii greckiej

Sofokles, żyjący od 496 do 406 p.n.e., poszerzył zakres dramatycznych innowacji wprowadzonych przez Ajschylosa. Jego najważniejsze sztuki to „Antygona”, „Król Edyp”, „Elektra”, „Ajaks”, „Trachinki”, „Filoktet” i „Edyp w Kolonos”. Sofokles wprowadził trzeciego aktora, zwiększył liczbę osób w chórze oraz dodał bardziej złożone konstrukcje fabularne.

Eurypides, twórca znany z realizmu i głębokiego psychologicznego podejścia do postaci, żył od 485 do 405 p.n.e. Jego dzieła, takie jak „Alkestis”, „Medea”, „Hekabe”, „Błagalnice”, „Bachantki”, „Trojanki”, „Elektra”, i „Andromacha”, ukazują krytyczne spojrzenie na moralność i bóstwa. Eurypides często angażował się w analizę psychologiczną swoich bohaterów, przedstawiając złożone emocjonalnie postacie, co wyróżniało go na tle innych tragediopisarzy.

Filozofia - Sokrates

Sokrates był znany ze swojej metody nauczania poprzez dialog, gdzie angażował uczniów w bezpośrednie rozmowy, zadając pytania skłaniające ich do samodzielnego dochodzenia do prawdy. Był przeciwnikiem demokracji, krytykując panujące w jego czasach wartości. W 399 roku p.n.e. został oskarżony o deprawację młodzieży i wprowadzenie nowych bogów, za co został skazany na śmierć przez wypicie cykuty.

Poglądy filozoficzne Sokratesa skupiały się na etyce i poznaniu siebie. Wierzył w poznawanie duszy ludzkiej oraz krytykowanie materializmu i tradycyjnych wartości. Jego myśli i nauki miały ogromny wpływ na późniejszych filozofów i całą tradycję filozofii zachodniej.

Horacy jako najwybitniejszy rzymski poeta

Twórczość Horacego skupiała się na filozofii życia oraz zagadnieniu moralnych wartości i cnót. Jego słynna maksyma „carpe diem” zachęca do korzystania z chwili, a fraza „Non omnis moriar” podkreśla nieśmiertelność, jaką daje twórczość literacka. Styl Horacego jest harmonijny i wyważony, a jego poezja zyskała uniwersalny wpływ na kulturę europejską, zachęcając do odnajdywania „złotego środka” w życiu.

Zakończenie