Kochać jak Kmicic, walczyć jak Wołodyjowski, mieć dowcip jak Zagłoba – charakterystyka bohaterów "Potopu" Henryka Sienkiewicza

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 9.07.2024 o 6:27

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 9.07.2024 o 5:31

Potop jako część "Trylogii" Henryka Sienkiewicza zajmuje szczególne miejsce w historii literatury polskiej. "Trylogia" napisana w okresie zaborów miała za zadanie pokrzepić serca Polaków, przypominając im o chlubnej przeszłości i wielkich postaciach, które kształtowały losy Rzeczpospolitej. Sienkiewicz, przez przywoływanie wydarzeń z XVII wieku, ukazywał nie tylko sukcesy, ale i klęski Polaków, łącząc to z manifestacją patriotyzmu, dzielności i umiłowania tradycji szlacheckiej. W społeczeństwie szlacheckim, które przedstawiał, spotykamy bohaterów, którzy na stałe wpisali się w kanon literatury – Andrzeja Kmicica, Michała Jerzego Wołodyjowskiego i Onufrego Zagłobę. Każdy z nich symbolizuje różne wartości: namiętną miłość, niezłomną waleczność i nieprzeciętny dowcip.

Andrzej Kmicic

Transformacja Kmicica jest fascynującym procesem moralnego odkupienia. Jego namiętność do Oleńki Billewiczówny i strata jej uczucia z powodu jego zachowania w Lubiczu, Upicie i Wołomontowiczach, stanowi początek jego wewnętrznych zmian. Kmicic jest dwulicową postacią: z jednej strony to awanturnik, z drugiej – człowiek zdolny do wielkiej miłości i poświęcenia. Pod wpływem Jerzego Wołodyjowskiego, jego moralne przemiany nabierają tempa. Wołodyjowski, będąc wzorem dla Kmicica, pomaga mu odnaleźć wyższe wartości i poświęcić się dla ojczyzny.

Rehabilitacja Kmicica i jego patriotyzm manifestują się poprzez podpisanie przysięgi wierności księciu Januszowi Radziwiłłowi. Choć z początku naiwny, szybko zdaje sobie sprawę z błędów i przyjmuje nowe nazwisko – Babinicz, aby w tajemnicy służyć ojczyźnie. Bohaterskie czyny Kmicica, takie jak obrona Jasnej Góry czy ocalenie króla Jana Kazimierza, przyczyniają się do jego moralnego odrodzenia. W końcowym etapie powieści, Kmicic zyskuje rozgrzeszenie i ponownie zdobywa uczucie Oleńki, co czyni go postacią pełną i odkupioną, niczym Jacek Soplica z "Pana Tadeusza".

Michał Jerzy Wołodyjowski

Michał Wołodyjowski, przedstawiający pogodny i dobry charakter, z łatwością zjednuje sobie ludzi. Jego łagodne usposobienie oraz zdolności dyplomatyczne sprawiają, że jest szanowany zarówno przez towarzyszy, jak i przez zwierzchników. Wołodyjowski znany jest z pozytywnych relacji z kobietami, co ostatecznie prowadzi go do związku z Basią Jeziorkowską. Ich miłość jest pełna wzajemnego szacunku i oddania.

Wartości, jakimi kieruje się Wołodyjowski, to honor, oddanie i pobożność. Służba Jeremiemu Wiśniowieckiemu oraz jego bohaterska śmierć w obronie zamku ukazują szczyty jego poświęcenia. Wołodyjowski jest przykładem rycerza bez skazy, który przedkłada dobro ojczyzny nad własne życie, stając się ikoną niezłomnej wierności i odwagi.

Onufry Zagłoba

Zalety Zagłoby to przede wszystkim życzliwość, serdeczność i niebywałe poczucie humoru. Jego inteligencja oraz umiejętność wybrnięcia z kłopotów sprawiają, że staje się nieodzownym towarzyszem dla innych bohaterów. Zagłoba, pomimo swoich wad, jak skłonność do kłamstwa, obżarstwo i pijaństwo, jest postacią pełną ciepła i optymizmu, cieszącą się sympatią zarówno czytelników, jak i innych postaci w powieści.

Rola Zagłoby w społeczności jest również znacząca. Służąc Polsce jako doświadczony żołnierz, często rozładowuje napięte sytuacje swoim dowcipem. Jest symbolem żołnierza oddanego ojczyźnie, który nie boi się stawiać czoła wyzwaniom, przy użyciu nie tylko siły, ale i intelektu. Zagłoba, choć nie idealny, stanowi wzór dowcipnego i pełnego życia oficera.

Zakończenie

Osobiście, to postać Michała Jerzego Wołodyjowskiego budzi we mnie największy szacunek i podziw. Jego niezłomna waleczność, poświęcenie oraz miłość do ojczyzny czynią go idealnym rycerzem, którego wartości są nadal aktualne. Bohaterowie "Potopu" ukazują, że patriotyzm, odwaga i umiejętność radzenia sobie z przeciwnościami są cechami, które zawsze będą cenione i pożądane. Budując takie postacie, Sienkiewicz nie tylko pokrzepił serca swoich współczesnych, ale również przekazał uniwersalne wartości, które przetrwały próbę czasu.