„Białe kwiaty” i „Czarne kwiaty” – polemika Cypriana Kamila Norwida z krytyką

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 11.12.2023 o 14:23

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 20.11.2023 o 22:22

Wiersz „Białe kwiaty” oraz "Czarne kwiaty" stworzone przez Cypriana Kamila Norwida, stanowią polemikę z krytyką, której autor był poddawany. Norwid, znany ze swojej plutonowej egzystencji w społeczeństwie artystycznym, niejednokrotnie znalazł się na celowniku zarówno współczesnych mu krytyków, jak i późniejszych badaczy jego twórczości.

Wiersz "Białe kwiaty" można rozpatrywać jako głos poetów w obronie swojej twórczości. Autor kieruje go do próżniaczącej, próżni twórczości krytyków, określając ich słowa mianem "czarnych chmielów", które duszą czystość i wrażliwość artystyczną. Poprzez metaforyczne przedstawienie krytyki jako chmur grozy, Norwid podkreśla negatywny wpływ, jakie takie osądy mogą mieć na twórcę.

Norwid w "Białych kwiatach" podkreśla również pożądanie artysty, aby jego twórczość została przyjęta przez odbiorców zrozumiale i szczerze, a nie z wyprzedzeniem zasadniczo krytycznym. Wiersz ma charakter apelu do świadomości czytelników i krytyków, aby podejścia artystycznego nie oceniali na podstawie uprzedzeń i nieposiadających podstaw wyobrażeń.

Innym polemickim utworem jest wiersz "Czarne kwiaty". Norwid w nim skierował swoje zarzuty w stronę krytyków, zarzucając im brak prawdziwej wiedzy na temat sztuki i twórczości. Akcentuje, że krytycy powinni być bardziej obiektywni i mający wiedzę o procesach twórczych, zamiast opierać swoje opinie na subiektywnych preferencjach.

"Czarne kwiaty" stanowi również doskonały przykład na metodę polemiki wobec krytyki - ironii. Norwid bawi się w nim zasadami, jakimi kierują się krytycy, używając zwrotów, które na pozór brzmią sensownie, ale w rzeczywistości nie mają żadnej merytorycznej wartości. W ten sposób autor stawia siebie poza zbiorowym krytykowaniem, piętnując pustość i bezsens krytycznych osądów.

W odróżnieniu od krytyków, którzy często ograniczają swoje spojrzenie do jednego kierunku artystycznego, Norwid dbał o różnorodność i oryginalność w swoim pisarstwie. Wielokrotnie w swoich wierszach podkreślał uniwersalność sztuki i konieczność jej ewolucji. Można zatem powiedzieć, że w swojej polemice z krytyką, Norwid dążył do uwolnienia sztuki od ściśle określonych ram i ograniczeń, aby otworzyć ją na nowe możliwości i inspiracje.

W obu wymienionych wierszach, Norwid wydobywa dylematy, z jakimi boryka się artysta w społeczności krytyków, którzy często nie zrozumieją jego intencji i przeżyć. To polemika, która dąży do docenienia autentyczności i ogromu pracy, jaki wkłada twórca w swoje dzieło.

Wnioskiem płynącym z analizy "Białych kwiatów" oraz "Czarnych kwiatów" Cypriana Kamila Norwida jest zatem konieczność zrozumienia intencji artysty oraz szacunku dla jego twórczości. Norwid ostrzega przed nieuzasadnioną krytyką, która może zahamować rozwój i wyrazisty przekaz sztuki. Polemizuje z krytyką, zakładając, że lepszym podejściem jest otwarcie się na różnorodność i nowe pomysły, które mogą wzbogacić całą dziedzinę artystyczną.