Podobieństwo w ujmowaniu motywu miłości w „Kochankach” Rene Magritte’a , „Dziejach Tristana i Izoldy” Josepha Bediera i wierszu Jana Lechonia „Pytasz, co w moim życiu z wszystkich rzeczy główną…”

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 18.07.2024 o 11:06

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.07.2024 o 10:35

#

---

I. Wstęp

Jednym z celów tej pracy jest próba odpowiedzi na pytanie, co decyduje o wielkości uczucia miłości. W tym kontekście warto przeanalizować i porównać trzy różne dzieła kultury, które w ciekawy sposób ujmują ten motyw: obraz „Kochankowie” Rene Magritte’a, średniowieczny romans rycerski „Dzieje Tristana i Izoldy” Josepha Bediera oraz wiersz Jana Lechonia „Pytasz, co w moim życiu z wszystkich rzeczy główną…”.

---

II. Obraz „Kochankowie” Rene Magritte’a

Obraz stanowi intrygujący punkt wyjścia do refleksji nad miłością. Kobieta i mężczyzna — najprawdopodobniej kochankowie — stoją twarzą w twarz, lecz chusty uniemożliwiają im pełny kontakt. Kolorystyka i stylizacja, utrzymane w eleganckiej, lecz nieco ciemnej tonacji, podkreślają tajemniczość tego aktu. Chusty na twarzach można interpretować jako symbol tajemnicy i zakazanego uczucia. Ukrywają one zarówno tożsamość kochanków, jak i ich emocje, co może prowadzić do wniosku, że miłość w tym ujęciu jest zarówno silna, jak i niemożliwa do pełnego wyrażenia z powodu zewnętrznych ograniczeń.

---

III. Powieść „Dzieje Tristana i Izoldy” Josepha Bediera

Romans ten ukazuje miłość jako uczucie, które przekracza granice społeczne i moralne, będąc jednocześnie źródłem radości i nieustannego cierpienia. Tristan i Izolda są związani przeznaczeniem, lecz ich miłość jest zarówno ich największym darem, jak i przekleństwem. Sprzeczność między uczuciem a honorem, obowiązkami wobec męża i króla, a także wewnętrzny konflikt bohaterów, którzy nie potrafią ani ze sobą żyć, ani bez siebie istnieć, jest kluczowym elementem tej opowieści. Ostatecznym symbolem ich miłości jest wspomniany w zakończeniu głóg wyrastający z grobów kochanków, co interpretuje się jako znak ich wiecznego połączenia.

---

IV. Wiersz Jana Lechonia „Pytasz, co w moim życiu z wszystkich rzeczy główną…”

Wiersz ten przesiąknięty jest refleksją nad istotą miłości, która podobnie jak u Magritte’a i Bediera, jest jedną z najważniejszych sił w życiu człowieka. Miłość w tym utworze nie tylko wzbogaca życie, ale również prowadzi do jego pełni, pełni zaś jest śmierć, która staje się ostateczną manifestacją i wiecznością tego uczucia. Lechoń pokazuje miłość jako siłę równą śmierci, a ich nierozerwalny związek dodaje głębi i tragizmu. Miłość i śmierć dopełniają się nawzajem, tworząc cykl nieustannie obecny w ludzkiej egzystencji.

---

V. Podobieństwa w trzech dziełach

Pierwszym podobieństwem jest uczucie miłości jako siły niepowstrzymanej, która mimo wszelkich przeciwności zawsze znajduje swoje miejsce w sercu człowieka. Zarówno obraz, jak i powieść oraz wiersz, przedstawiają miłość jako coś, co nie może być zignorowane czy zlekceważone. Zawsze aktualna i mocna, miłość prowadzi bohaterów do ogromnego cierpienia, a często również do śmierci. Tajemniczość i zakazaność miłości jest kolejnym wspólnym motywem. Magritte'owi kochankowie są symbolicznie zakryci, ukryci przed światem, co może interpretować jako zakazane czy tajne uczucie. Tristan i Izolda również utrzymują swoje uczucie w sekrecie, co jednak ostatecznie prowadzi do ich tragicznej śmierci.

Wreszcie, motyw miłości niemożliwej i jej spełnienia po śmierci także łączy te dzieła. Kochankowie Magritte’a nigdy nie odkryją swoich twarzy, podobnie Tristan i Izolda nigdy nie zaznają pełni szczęścia na tym świecie. Wiersz Lechonia przedkłada miłość nad śmierć jako dwie równorzędne siły, sugerując, że jedynie po śmierci, w wieczności, miłość może osiągnąć pełnię.

---

VI. Zakończenie