Jaki wpływ miały na Makbeta dokonane przez niego zbrodnie?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.08.2024 o 8:46

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 15.08.2024 o 8:05

William Szekspir, uważany za najwybitniejszego dramaturga angielskiego, zasłynął dzięki swoim niezwykle bogatym i zróżnicowanym dramatom oraz komediom. Jego twórczość obejmuje takie dzieła jak "Hamlet", "Otello", "Romeo i Julia" oraz właśnie "Makbet". Każde z tych dramatów ukazuje różnice w ludzkiej naturze, badając głębokie aspekty moralności, ambicji, miłości i władzy. W "Makbecie" Szekspir przedstawia druzgocący wpływ zbrodni na ludzką psychikę, pokazując, jak jedno morderstwo może wywołać lawinę destrukcji, zarówno w świecie zewnętrznym, jak i wewnętrznym bohatera.

Głównym tematem sztuki "Makbet" jest wpływ zbrodni na człowieka. Tytułowy bohater, początkowo honorowy rycerz i lojalny poddany, ulega swoim rządzom i dopuszcza się morderstwa, by zdobyć władzę. Jego historia to opowieść o upadku moralnym i psychologicznym, jaki niosą za sobą jego czyny. Zbrodnie, których się dopuszcza, nie tylko niszczą innych, ale również makabrycznie przemieniają samego Makbeta, prowadząc go do obłędu i nieuchronnej zguby.

Makbet przed swoimi zbrodniami był dostojnym, walecznym i odważnym rycerzem. Był wzorcem lojalnego poddanego oraz przykładnym mężem, oddanym swojemu królowi Duncanowi. Jako człowiek o wysokich wartościach moralnych, cieszył się szacunkiem i poważaniem swoich towarzyszy. Jego lojalność i szlachetność były wielokrotnie podkreślane w sztuce. Na przykład, w początkowych partiach dramatu, widzimy jak Makbet wyróżnia się w bitwie, zdobywając uznanie nie tylko króla Duncana, ale również całej armii. Cytaty takie jak "Bo on jest waleczny jak męż czystej krwi" świadczą o jego szlachetności i godnym zachowaniu przed zbrodniami.

Jednak wszystko zaczyna się zmieniać, gdy Makbet spotyka trzy wiedźmy, które przepowiadają mu, że stanie się królem Szkocji. Przepowiednia wiedźm ma ogromny wpływ na psychikę Makbeta. Z początku traktuje ją z pewnym sceptycyzmem, jednak idea zdobycia władzy zaczyna kiełkować w jego umyśle. Kiedy jedna z części przepowiedni się spełnia i zostaje Thane Cawdoru, jego wiara w słowa czarownic wzrasta. W momencie, gdy Makbet zaczyna wierzyć w przepowiednię, pojawiają się pierwsze oznaki jego moralnego upadku. Niegdyś honorowy rycerz zaczyna snuć plany, które wcześniej byłyby dla niego nie do pomyślenia.

Kluczową rolę w decyzji Makbeta o dokonaniu morderstwa odgrywa również jego żona, Lady Makbet. Jej namowy i manipulacje stają się decydującym czynnikiem, który popycha Makbeta do zbrodni. Lady Makbet, ambitna i bezwzględna, przekonuje męża, że jedynym sposobem na zdobycie tronu jest zamordowanie króla Duncana. W jednej z najważniejszych scen dramatu, Lady Makbet mówi: "Bądź bez serca, jak usta me ci doradzą". Ich relacja, oparta na miłości i zaufaniu, zostaje zdominowana przez intrygi i zdradę.

Pierwsza zbrodnia, zabójstwo króla Duncana, była punktem zwrotnym dla Makbeta. Miał to być jednorazowy akt, który pozwoliłby mu osiągnąć cel, jednak zapoczątkował ciąg zdarzeń, prowadzących do jego ostatecznej zguby. Proces planowania i dokonywania zabójstwa był pełen brutalności i zdradliwości. Król został zamordowany we śnie, co podkreśla jego bezbronność i ohydę czynu. Po morderstwie pojawiają się pierwsze oznaki wyrzutów sumienia u Makbeta. Jego umysł zaczyna go zdradzać, doświadczając omamów wzrokowych i słuchowych. W dramatycznej scenie po zabójstwie mówi: "Na rękach krew ci nie wyschnie", co ukazuje jego pogłębiający się stan psychiczną destabilizację.

Niestety, zabójstwo Duncana było tylko początkiem. Makbet, w obawie przed zdemaskowaniem, decyduje się na kolejne morderstwa. Zabójstwo strażników, którzy byli świadkami jego zbrodni, miało na celu zatarcie śladów i zapewnienie mu bezpiecznej pozycji na tronie. Strach i paranoja popychają go do kolejnych aktów przemocy. Zabicie Banquo, jego dawnego przyjaciela, i innych, którzy mogliby go podejrzewać, jest dowodem na eskalację brutalności i bezwzględności działań Makbeta. Każda kolejna zbrodnia pogłębia jego moralny upadek, a on sam staje się coraz bardziej despotycznym tyranem, tracąc stopniowo resztki człowieczeństwa.

Skutki psychologiczne wszystkich popełnionych zbrodni są przerażające. Makbet staje się postacią coraz bardziej obłąkaną, pełną strachu i paranoi. Widzi rzeczy, które nie istnieją, słyszy głosy, które przypominają mu o jego zbrodniach. Przykładem jest scena uczty, podczas której wydaje mu się, że widzi ducha Banquo. Te omamy świadczą o zaawansowanej schizofrenii i postępującym obłędzie. Stracił zdolność do rozróżniania rzeczywistości od iluzji, co prowadzi do coraz większej izolacji i zaburzeń psychicznych.

Wpływ morderczych działań nie ogranicza się tylko do Makbeta. Lady Makbet, która początkowo zdawała się być silniejsza psychicznie od swojego męża, stopniowo zaczyna tracić kontrolę nad swoim umysłem. Ciągłe wyrzuty sumienia i obciążenie psychiczne prowadzą ją do obłędu, a w ostateczności do samobójstwa. Jej słynne słowa "Plama która nie chce zniknąć" sugerują, że nie jest w stanie pozbyć się poczucia winy za dokonane zbrodnie. Reakcja Makbeta na śmierć żony jest chłodna i obojętna, co wyraźnie podkreśla jego całkowitą depersonalizację i upadek emocjonalny.

Ostateczny upadek Makbeta jest nieunikniony. Przepowiednia wiedźm spełnia się w dosłownym znaczeniu; las Birnam rzeczywiście zbliża się do murów zamku, a Makduff, walczący z Makbetem, okazuje się być tym, który zdetronizuje tyrana. Porażka i śmierć z rąk Makduffa kończą serię krwawych wydarzeń, które zainicjował Makbet. Od rycerza pełnego cnót Makbet stał się tyranem bez skrupułów, zmuszającym do podjęcia czynów, które ostatecznie zrujnowały jego życie. Brak zdolności do miłości, szlachetnych cech i współczucia to oznaki jego ostatecznego upadku.

Wszystkie te etapy, od szlachetnego rycerza po bezwzględnego tyrana, prowadzą do jasno sformułowanego pytania: Jaki wpływ miały na Makbeta dokonane przez niego zbrodnie? Odpowiedź jest jasna – zbrodnie nie tylko zrujnowały jego psychikę, ale i całkowicie zdegradowały jego moralność. U progu tej transformacji stały ambicja i wpływ Lady Makbet oraz przepowiedni wiedźm. Szekspir ukazuje, że w przypadku Makbeta, zło prowadzi do autodestrukcji i upadku, co jest przesłaniem, które warto wziąć sobie do serca. Przykład Makbeta dowodzi, że zbrodnia, nawet ta popełniona w celu osiągnięcia pozornie słusznych celów, jest siłą niszczącą, która nie tylko rujnuje życie innych, ale również doprowadza do zguby samego sprawcę.