"Człowiek nie tylko może zabić. Człowiekiem jest ten który zabija". Odwołaj się do tekstu Jana Kotta oraz do tragedii Szekspira - "Makbet"

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 12.10.2023 o 14:49

Istotą tragedii jest konflikt wartości, w którym bohater w sposób dramatyczny doświadcza granic kondycji ludzkiej. W obliczu zbrodni, jaką jest zabójstwo, literatura wszech czasów próbowała badać i wyjaśniać motywy tego rodzaju czynów, odkrywając przy tym głębię ludzkiej psychiki. W kontekście stwierdzenia "Człowiek nie tylko może zabić. Człowiekiem jest ten, który zabija", warto odwołać się do rozważań Jana Kotta oraz analizy tragedii "Makbet" autorstwa Williama Szekspira, dostrzegając w nich uniwersalne pytania o naturę człowieka, wolność wyboru oraz konsekwencje jego czynów.

Jan Kott, w swoich interpretacjach sztuk Szekspira, w tym również "Makbeta", eksploruje tematykę władzy, ambicji i zbrodni. Kott podkreśla brutalność świata przedstawionego przez Szekspira, gdzie walka o władzę i dominację często prowadzi do przelewu krwi. W "Makbecie" tytułowy bohater, zdeterminowany do zdobycia korony Szkocji, staje się zabójcą. Makbet przekracza granicę moralną, decydując się na zamordowanie króla Duncana. To, co rozpoczyna się jako akt ambicji i pragnienia władzy, rozrasta się w lawinę następnych zbrodni, pokazując, jak wybór ścieżki przemocy prowadzi Makbeta do dehumanizacji i ostatecznie - jego upadku.

Kott analizując "Makbeta", zwraca uwagę na mechanizmy psychologiczne rządzące bohaterami, którzy dokonują zbrodni. Zabijanie innego człowieka, choć bezsprzecznie stanowi destrukcyjny akt, w niektórych interpretacjach może być rozumiane jako ostateczna granica potwierdzająca agresywne aspekty ludzkiej natury. Makbet, choć kierowany pragnieniem władzy i wpływami Lady Makbet, ostatecznie sam dokonuje wyboru. W tym sensie staje się "człowiekiem", bo aktywnie kształtuje swój los, choć robi to przez destrukcję.

Jednakże, czy można uznać, że tylko zabijając, człowiek potwierdza swoją ludzką naturę? Tragedia "Makbet" oraz analizy Jana Kotta sugerują, że człowieczeństwo w równym stopniu definiuje zdolność do empatii, żalu i katharsis. Makbet, mimo że zbrodniarz, odczuwa wyrzuty sumienia i terrorem napawa go widmo konsekwencji jego własnych czynów. Jest to potwierdzenie, że choć czyn może definiować człowieka, to jednocześnie ludzka natura jest złożona z szerszego spektrum emocji i doświadczeń.

"Wszystko przemija. Król, błazen, i ja sam" - słowa te, choć nie pochodzą bezpośrednio z "Makbeta", mogą być odbiciem uniwersalnej prawdy o ludzkiej kondycji, jaką Szekspir i Kott próbują uchwycić w swoich dziełach. Zabijanie, choć jest aktem ostatecznym, nie wyznacza jednoznacznie tego, kim jest człowiek. Ludzka natura wykracza poza akty destrukcji, otwierając możliwość na przemianę, odkupienie i zrozumienie. Tragedia Makbeta jest w tym sensie przestrogą przed redukcjonizmem w ocenie człowieka - wskazuje, że choć przez ciemne ścieżki można dotrzeć do władzy, prawdziwe człowieczeństwo mierzy się innymi, głębszymi kryteriami.