Wypracowanie na temat zemsty

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 10:40

Aleksander Fredro jest jednym z najwybitniejszych polskich dramatopisarzy, a jego dzieło „Zemsta” stanowi prawdziwy klejnot literatury polskiej. Ta komedia, napisana w 1834 roku, jest nie tylko barwnym obrazem życia i obyczajów szlachty polskiej, lecz również trafnym studium ludzkich charakterów i natury. Akcja "Zemsty" rozgrywa się w XVIII wieku w zamku podzielonym pomiędzy dwóch zwaśnionych właścicieli – Cześnika Raptusiewicza i Rejenta Milczka. Mimo że fabuła koncentruje się na ich nieustannych utarczkach, autor z humorem i przenikliwością ukazuje wartości i przywary ówczesnych ludzi.

Cześnik Raptusiewicz to postać impulsywna i gwałtowna, co podkreśla już jego nazwisko. Jest człowiekiem, który nie znosi, gdy coś idzie nie po jego myśli. Z drugiej strony dochodzi do głosu jego szlachecka duma, która nakazuje mu walczyć o swoją rację za wszelką cenę. Cześnik jest owdowiałym szlachcicem, który nie ma dziedziców. Przebywa wraz ze swoją podopieczną Klarą, młodą i piękną dziewczyną, którą postanowił dobrze wydać za mąż.

Natomiast Rejent Milczek jest zupełnym przeciwieństwem Cześnika. Spokojny i wycofany, planuje swoje działania w milczeniu i z zimną kalkulacją. Choć z pozoru wydaje się łagodny, jego postawa kryje niebezpieczną determinację i ukryte intencje. Tak naprawdę skrywa ogromną chęć zemsty na Cześniku, co prowadzi do regularnych konfrontacji z sąsiadem. Rejent ma syna Wacława, który zakochany jest w Klarze, co dodatkowo komplikuje już trudne relacje między właścicielami zamku.

Kluczowym wątkiem w „Zemście” jest właśnie tytułowa zemsta, którą każdy z bohaterów pragnie przeprowadzić na swoim rywalu. Fredro ukazuje, jak łatwo drobne spory mogą przeobrazić się w wielkie konflikty, kiedy obie strony postępują na przekór sobie, nie zważając na możliwości porozumienia. Spory, które w gruncie rzeczy dotyczą błahych spraw, takich jak kwestia muru dzielącego zamek, stają się polem do popisu dla wymyślnych knowań i intryg obu wrogów.

Pomimo że "Zemsta" jest komedią, z ukazywanych sytuacji można wyciągnąć głębsze wnioski na temat natury ludzkiego współzawodnictwa i jego ewentualnych skutków. Autor plastycznie przedstawia, jak uprzedzenia, duma czy brak dialogu prowadzą do nieporozumień eskalujących w niepotrzebne konflikty. Obraz ten jest lekki i pełen humoru, lecz w jego komizmie zawarta jest trafna obserwacja i krytyka ludzkich zachowań.

Interesującym wątkiem w utworze jest także miłość Klary i Wacława, która pomimo ograniczeń narzuconych przez rodzinną wrogość, rozwija się z wdziękiem młodzieńczej świeżości. Młodzi bohaterowie symbolizują tu nowe pokolenie, które potrafi dostrzec potrzebę pojednania ponad wiekowymi animozjami. Ich związek jest przeciwieństwem walki ich opiekunów i stanowi nadzieję na przyszłość pozbawioną niepotrzebnych intryg.

Fredro kończy „Zemstę” w sposób, który łączy w sobie zarówno powściągliwość, jak i dynamiczność komedii. Wszystkie zawiłości zostają rozwiązane, kiedy okazuje się, że mur dzielący zamek jest tylko przeszkodą do przezwyciężenia, a wspólny cel przeradzający się w pojednanie, to wartość, do której można dążyć. Narracja prowadzi nas do optymistycznego zakończenia, w którym wrogość ustępuje miejsca zgodzie i wspólnocie.

„Zemsta” Fredry to sztuka, która bawi, ale i uczy. Jej bohaterowie, choć przerysowani, są uosobieniem uniwersalnych cech charakteru, które znajdziemy w każdej epoce. Utwór ten uświadamia, że zemsta, choć może wydawać się słodka, nigdy nie prowadzi do trwałego rozwiązania problemów. Zamiast tego warto poszukiwać dialogu i jedności, które przynoszą prawdziwe zadowolenie i pokój. To jedna z lekcji, którą możemy wynieść z tego klasycznego dzieła – że w ostatecznym rozrachunku, to przebaczenie i miłość są siłami zdolnymi zmienić świat na lepsze.