Co myślę i czuję, gdy nazywam siebie alkoholikiem

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 17.01.2026 o 11:20

Rozważania o uzależnieniu od alkoholu w literaturze otwierają nowe spojrzenie na ten skomplikowany problem. W wielu dziełach literackich odnajdujemy bohaterów, dla których alkohol stał się nieodłącznym elementem życia, a z czasem także przekleństwem. Te utwory oferują nam nie tylko perspektywę osoby uzależnionej, ale także odsłaniają mechanizmy działania nałogu i jego destrukcyjny wpływ na życie jednostki.

Jedną z najsłynniejszych powieści, która podejmuje temat alkoholizmu, jest "Pod wulkanem" Malcolma Lowry’ego. Główny bohater, Geoffrey Firmin, to były konsul Brytyjczyków w Meksyku, który z dnia na dzień pogrąża się coraz głębiej w nałogu. Powieść pokazuje, jak alkoholizm niszczy wszystkie aspekty życia człowieka – zarówno jego relacje rodzinne i miłosne, jak i karierę zawodową. Firmin, mimo swoich najlepszych intencji i zamiarów, nie potrafi zerwać z nałogiem, co prowadzi go do tragicznego końca. Czytając o jego zmaganiach, można zadać sobie pytanie: co czuje i myśli człowiek, który wie, że jest alkoholikiem? Jakie emocje towarzyszą mu, gdy uświadamia sobie destrukcyjny wpływ swojego uzależnienia?

Firmin, będąc świadomy swojego stanu, zmaga się z poczuciem winy i wstydu. Każda próba zmiany kończy się bolesną porażką, co tylko pogłębia jego frustrację i przygnębienie. Opisywane przez Lowry’ego uczucia można porównać do metaforycznej podróży w głąb otchłani, gdzie alkohol staje się jedynym towarzyszem. Bohater myśli o sobie jako o człowieku przegranym, który utracił kontrolę nad swoim życiem. Zdaje sobie sprawę, że nałóg nie tylko go osłabił, ale uczynił go również niewolnikiem własnych emocji.

Kolejnym literackim przykładem podejmującym ten temat jest "Moskwa-Pietuszki" Wieniedikta Jerofiejewa. Bohater tej powieści, Wieniczka, snuje refleksje na temat swojego nałogu podczas podróży koleją. Wieniczka, podobnie jak Firmin, jest człowiekiem intelektualnym, który stopniowo upada pod ciężarem alkoholu. Te dwie postacie literackie łączy głęboka introspekcja i świadomość swojego stanu, co jeszcze bardziej potęguje ich dramat.

Wieniczka traktuje picie nie tylko jako sposób na ucieczkę od rzeczywistości, ale także jako specyficzny rodzaj twórczego procesu. Z jego perspektywy alkohol staje się narzędziem do samoeksploracji, jednak z czasem prowadzi to do jeszcze większej izolacji i zatracenia siebie. Bohater zdaje sobie sprawę, że jego obsesja zniszczyła nie tylko jego życie osobiste, ale również zawodowe i społeczne. Wieniczka, bawiąc się słowami i filozofując o alkoholu, jednocześnie ukazuje swoją desperację i samotność. Myśląc i mówiąc o sobie jako alkoholiku, Wieniczka odczuwa paradoks między swoją świadomością problemu a niezdolnością do jego rozwiązania.

Literatura ukazuje również, że uzależnienie nie dotyczy wyłącznie jednostki, ale wpływa na całe otoczenie osoby pijącej. W "Śmierci na kredyt" Louisa-Ferdinanda Céline’a widzimy, jak alkoholizm rodziców wpłynął na życie młodego bohatera. Ludzie uzależnieni często nie zdają sobie sprawy, jak ich nałóg rani ich bliskich, co prowadzi do zerwania rodzinnych więzi i utraty zaufania.

Czytając te dzieła, można odnieść wrażenie, że bycie alkoholikiem to przede wszystkim walka z samym sobą. Bohaterowie literaccy zmagający się z alkoholizmem często próbują się oszukiwać, że panują nad swoją sytuacją. Jednak w rzeczywistości jest to tylko iluzja. Firmin, Wieniczka i inni podobni im bohaterowie muszą stawić czoła trudnej prawdzie – alkoholizm to nie tylko fizyczne uzależnienie, ale także głęboki kryzys egzystencjalny.

Rozważając nad tym, co myślą i czują osoby uzależnione, literackie portrety alkoholików pozwalają nam lepiej zrozumieć ich wewnętrzne zmagania. To złożony proces, który wymaga nie tylko wsparcia z zewnątrz, ale przede wszystkim odwagi i determinacji do walki z samym sobą. Literatura, przedstawiając bohaterów uzależnionych w sposób szczery i wielowymiarowy, stanowi cenne źródło refleksji nad tym trudnym i skomplikowanym problemem.