Przygoda z Panem Kleksem – tytuł przyjaciela mądrości

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: dzisiaj o 13:34

Pewnego deszczowego popołudnia, kiedy siedziałem przy biurku, próbując rozwiązać wyjątkowo trudne zadanie z matematyki, usłyszałem nagle cichy trzask i dziwny szmer tuż za swoimi plecami. Odwróciłem się powoli i… oniemiałem. Przede mną stał nikt inny, jak sam Pan Kleks! Rozpoznawalny od razu – wysoki, barczysty, w długim czarnym surducie, z bujną brodą i oczami, w których błyszczały miliony piegów niczym gwiazdy. W lewej dłoni ściskał parasol, choć nie był nawet wilgotny.

— Witaj, mój młody przyjacielu! — powiedział wesoło. — Widzę, że jesteś nieco spięty. Może powinienem zrobić tu trochę porządku?

Nie czekając na odpowiedź, pstryknął palcami, a mój pokój natychmiast się zmienił. Biurko zamieniło się w wielką tablicę magicznych liczb, a ściany pokryły się ruchomymi obrazami. Wciąż oniemiały, usiadłem obok niego na pufie, który wyrosł z podłogi jak grzyb po deszczu.

— Chciałbyś przeżyć przygodę? — spytał Pan Kleks, puszczając do mnie oko.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, za oknem pojawiła się wielobarwna chmura. Pan Kleks uchylił okno i, trzymając mnie za ramię, wyskoczył razem ze mną wprost na jej puszystą powierzchnię. Chmura uniosła nas wysoko nad ulice miasta.

— Naszym celem jest znaleźć zaginioną Księgę Mądrości — wyjaśnił Pan Kleks. — Tylko ktoś o wielkim sercu i otwartym umyśle może ją odszukać i rozszyfrować jej tajemnicę.

Lot był krótki, ale pełen wrażeń. Minęliśmy wieżowce, parki, a potem… znaleźliśmy się w zupełnie nowym miejscu. Przed nami rozciągał się zamek, wyglądający na wyjęty wprost z baśni. Drzwi były zamknięte na siedem zamków, każdy z nich otwierał się tylko wtedy, gdy rozwiązaliśmy specjalną zagadkę. Pan Kleks wymyślał rymowane podpowiedzi, a ja, używając swojej wiedzy i wyobraźni, kolejno rozwiązywałem kolejne łamigłówki. Przy jednej z nich, dotyczącej starej polskiej legendy o Bazyliszku, Pan Kleks pomógł mi zauważyć ukryty szczegół w podpowiedzi.

W środku zamku znaleźliśmy piękną bibliotekę pełną starych ksiąg. W samym jej centrum, na wysokim piedestale, leżała Księga Mądrości. Niestety, była zamknięta na magiczną kłódkę, do której nikt nie miał klucza. Pan Kleks spojrzał na mnie i powiedział:

— Klucz do tej księgi leży nie w zamku, ale w sercu każdego, kto nie przestaje zadawać pytań i szukać odpowiedzi.

Zrozumiałem, że nie wystarczy wiedzieć, trzeba jeszcze chcieć się uczyć, odkrywać i wykorzystywać wiedzę z życzliwością wobec innych. Delikatnie dotknąłem księgi, myśląc o wszystkich pytaniach, jakie zadaję codziennie i o tym, jak bardzo chcę rozumieć świat. Kłódka sama się otworzyła.

Z księgi uleciał delikatny blask, który na chwilę rozświetlił całą bibliotekę. Pan Kleks uśmiechnął się szeroko, po czym odwrócił się do mnie ze szczególnym błyskiem w oku:

— Przyjacielu, pokazałeś, że prawdziwa mądrość to nie tylko wiedza, ale i dobroć, ciekawość świata oraz gotowość do wspierania innych. W imieniu Akademii Pana Kleksa nadaję ci tytuł Przyjaciela Mądrości!

W tej samej chwili poczułem, że coś niezwykłego wydarzyło się w moim sercu — jakbym rozumiał więcej i mocniej ufał sobie. Dostałem od Pana Kleksa złoty medal z wygrawerowanym napisem „Przyjaciel Mądrości”.

Wróciliśmy na wielobarwnej chmurze do mojego pokoju. Pan Kleks ukłonił się głęboko i mrugnął do mnie:

— Jeśli kiedyś znów będziesz potrzebować mojej pomocy, wiesz, gdzie mnie szukać — między literami, wśród pytań i w twojej wyobraźni.

Gdy powróciła zwykłość, medal wciąż miałem w dłoni. I już wiedziałem, że Akademia Pana Kleksa i jej niezwykły profesor są zawsze blisko każdego, kto poszukuje mądrości — nie tylko w książkach, ale i w sobie samym.