Omówienie wiersza "Koniec XIX w." Kazimierza Przerwy Tetmajera
Rodzaj zadania: Analiza
Dodane: 25.10.2023 o 17:21
Streszczenie:
Wiersz "Koniec XIX w." Tetmajera ukazuje kondycję społeczeństwa epoki, pełnej przemian. Autor używa metafor i obrazów, by pokazać zarówno postęp, jak i biedę. Skłania do refleksji nad naszą własną epoką. ✍️?
Wiersz "Koniec XIX w." autorstwa Kazimierza Przerwy Tetmajera jest utworem, który skupia się na opisie i refleksji nad epoką końca XIX wieku. Temat ten jest często poruszany w polskiej literaturze, gdyż był to okres wielu zmian i przemian społecznych, gospodarczych i kulturalnych. W swoim wierszu Tetmajer zadaje pytania o kondycję społeczeństwa w tamtym czasie, prezentując obraz pełen nostalgii, tęsknoty i refleksji.
Autor wykorzystuje w wierszu metaforyczny język, który pozwala mu ukazać ducha owej epoki oraz doświadczenia ludzi wówczas żyjących. Już w pierwszych wersach widać, że Tetmajer zwraca uwagę na ograniczenia i niedostatki tamtych czasów, pisząc: "miasta pełne setek / fabryk w niewesołym dymie". Obraz miasta, w którym dominują fabryki i dym, jest symbolem industrializacji i przemiany społecznej. Jednocześnie autor używa przymiotników "niewesoły", ukazując negatywną stronę rozwoju przemysłowego.
Tetmajer dalej kontynuuje swoje rozważania na temat ówczesnej kondycji społecznej, pisząc o "środkach państwowych w chwilach głodów oraz zarazy". Słowa te są mające na celu zwrócenie uwagi na niesprawiedliwość, która towarzyszyła własnościom państwowym, a także na biedę i epidemie, które powszechnie występowały. Autor zauważa nieprawidłowości i zastanawia się, jakie były skutki tych wydarzeń dla człowieka.
W dalszej części wiersza Tetmajer przedstawia widok na "skromne chaty biedy / w wsiach zagłady niwecznych". Autor przywołuje tutaj obraz wsi, w której bieda i przemoc panują nieustannie. Człowiek tamtych czasów był zależny od warunków życia, które były bardzo trudne, dlatego też Tetmajer zaznacza, że była to "epoka ciszy drgawek śmierci".
Pod koniec wiersza autor dostrzega równocześnie dwie strony tamtych czasów: złe i dobre. Z jednej strony "łza tkwi w scytyjskiej smętnie / hen zza szczytu gwiazdy storczyk". Ta łza symbolizuje smutki i cierpienia, które towarzyszyły ludziom tamtej epoki. Z drugiej strony Tetmajer wspomina o wybitnych jednostkach tej epoki, o geniuszu, który nie znał granic, a który był godzien najwyższego uznania.
Analizując ten wiersz, można dojść do wniosku, że autor ukazuje nam realistyczny obraz tamtej epoki i kondycję społeczeństwa. Z jednej strony mamy rozwój i postęp technologiczny, z drugiej zaś biedę i niesprawiedliwość. Tetmajer ukazuje swoje zaniepokojenie tym, jak człowiek dostosowuje się do tych warunków, reprezentując je za pomocą metafor i obrazów. Dodatkowo, wiersz skłania do refleksji nad kondycją naszej własnej epoki i wyzwaniami, które stawia przed nami.
Oceń:
Zaloguj się aby ocenić pracę.
Zaloguj się