Rozszerzony opis warsztatów emocjonalnych dla rodzin z dziećmi z klasy 1

Rodzaj zadania: Referat

Dodane: dzisiaj o 13:27

Oczywiście! Oto szczegółowy i rozbudowany opis każdego zadania z programu warsztatów „Poznajemy swoje emocje” dla rodzin z dziećmi z klasy 1 – tak, aby prowadzący (lub inny zainteresowany) miał jasność, jak przeprowadzić poszczególne etapy i jakie cele wychowawcze oraz rozwojowe za nimi stoją.

---

1. Powitanie i zabawa integracyjna „Piłka emocji” (10 min)

Opis realizacji: Uczestnicy (rodzice z dziećmi) stają w dużym kręgu. Prowadzący trzyma w rękach piłkę lub balon i przedstawia siebie, uzupełniając zdanie: „Nazywam się … i dzisiaj czuję się …, bo …” (np. „Nazywam się Magda i dzisiaj czuję się trochę podekscytowana, bo bardzo lubię spotkania z dziećmi i rodzicami”).

Następnie prowadzący rzuca piłkę do wybranej osoby (dziecko lub dorosły), która łapie i kończy zdanie o swoich obecnych emocjach. Rzuca dalej, aż każdy po kolei się wypowie.

Wskazówki: Zachęcaj dorosłych do szczerości (dzieci błyskawicznie wyczuwają udawane emocje), unikaj oceniania czy poprawiania odpowiedzi. Pamiętaj, nie każdy początkowo odważy się powiedzieć o np. smutku czy złości, podkreśl, że każda emocja jest „w porządku”.

---

2. Burza mózgów „Co to są emocje?” (10 min)

Opis realizacji: Prowadzący zadaje pytania skłaniające do myślenia: - Jakie emocje znacie? - Co się dzieje z naszym ciałem, kiedy czujemy radość? - Po czym poznajecie, że ktoś jest smutny albo zły? - Czy można się bać i być odważnym jednocześnie?

Wspólnie zapisujcie na tablicy/kartce wymieniane emocje (np. radość, smutek, złość, strach, zaskoczenie, duma). Dyskusja – kiedy przeżywamy złość? W jakich sytuacjach czujemy smutek, a kiedy radość?

Prowadzący podsumowuje, że wszystkie emocje są nam potrzebne, każda coś o nas mówi i nie ma złych emocji – są przyjemne (radosne) i nieprzyjemne (np. złość, smutek), ale każda jest ważną informacją.

Wskazówki: W rozmowie odwołuj się do codziennych, zrozumiałych dla dzieci sytuacji: np. „Gdy ktoś zepsuje twoją zabawkę, możesz czuć złość.” Rodzice mogą podzielić się własnymi przykładami, pokazując rodzinie, jak można mówić o emocjach.

---

3. Zabawa ruchowa „Pokaż emocję” (10 min)

Opis realizacji: Każda para (rodzic + dziecko) lub każdy uczestnik losuje karteczkę z napisem: radość, smutek, złość, strach, zaskoczenie lub duma. Na sygnał prowadzącego uczestnik „zamienia się” w tę emocję – wyraża ją całą twarzą i ciałem, nie używając słów. Pozostali zgadują, co to za emocja.

Opcja: rodziny mogą zgłaszać się po kolei przed całą grupą lub odgrywać w małych podgrupach.

Wskazówki: Zachęcaj do przesady – dzieciom łatwiej wejść w rolę, a dorosłym pozwoli to przełamać ewentualną nieśmiałość. Po ćwiczeniu podyskutujcie: Po czym poznaliśmy tę emocję? Jakie gesty/pokazy były najbardziej czytelne?

---

4. Karta pracy nr 1 – „Moja mapa emocji” (15 min)

Opis realizacji: Każde dziecko otrzymuje kartę pracy z czterema buźkami – radość, smutek, złość, strach – i miejscem na dokończenie zdania: „Kiedy czuję radość? ...”, „Kiedy czuję smutek? ...” itd.

Dziecko koloruje emocje i (z pomocą rodzica) wpisuje/rysuje sytuacje, które wywołują te uczucia. Rodzic pyta, np.: – Kiedy ostatnio byłeś bardzo radosny? – A z jakiego powodu coś cię ostatnio zasmuciło?

Na końcu dziecko rysuje siebie, kiedy jest szczęśliwe.

Wskazówki: Nie sugeruj odpowiedzi – pozwól dziecku odwołać się do własnych przeżyć; jeśli nie chce mówić, może narysować sytuację. Rodzic również może dać przykład (np. „Ja się cieszę, kiedy mamy czas dla siebie”).

---

5. Praca w parach „Lustro emocji” (10 min)

Opis realizacji: Rodzic i dziecko siadają naprzeciw siebie. Najpierw rodzic wykonuje minę prezentując określoną emocję (np. złość, zaskoczenie, radość), a dziecko naśladuje – jak lustro. Po kilku rundach następuje zamiana ról.

Po ćwiczeniu odbywa się krótka rozmowa: – Którą emocję najłatwiej było pokazać? – Którą trudniej? – Co mi pomaga rozpoznać, jak ty się czujesz?

Wskazówki: Podkreśl, jak ważna jest umiejętność zauważania uczuć u drugiego człowieka – to klucz do dobrej relacji nie tylko w rodzinie. Możesz zaprosić ochotników do pokazania swoich min przed grupą – będzie to też element zabawy i integracji.

---

6. Karta pracy nr 2 – „Termometr emocji” (10 min)

Opis realizacji: Dziecko dostaje wydrukowany rysunek termometru z poziomami emocji: spokój, zmartwienie, złość, bardzo silna złość (można dorysować odpowiednie buźki/symbole). Dziecko koloruje, do jakiego poziomu ostatnio czuło np. złość, potem omawia to z rodzicem.

Prowadzący pyta: – Co możesz zrobić, kiedy czujesz, że „termometr” rośnie? – Czy możesz poprosić kogoś o pomoc? – Jak rozładować swoją złość, by nikomu nie zrobić krzywdy?

Wskazówki: Zachęcaj do swobodnej rozmowy – nie wszystkie dzieci są w stanie natychmiast nazywać swoje stany, nie oceniaj, jeśli jedno dziecko koloruje najwyższy poziom.

---

7. Tworzymy „Rodzinny słoik dobrych emocji” (15 min)

Opis realizacji: Każda para (rodzic + dziecko) otrzymuje kolorowe karteczki. Zadaniem jest zapisać (lub narysować), co ostatnio sprawiło radość, za co są sobie wdzięczni, miłe wspomnienie lub coś, co doceniają w codziennym wspólnym życiu. Karteczki trafiają do słoika opisanego „Rodzinny Słoik Dobrych Emocji”.

Na zakończenie zachęć rodziny, by ten słoik zabrali do domu i powiększali kolekcję dobrych wspomnień – szczególnie w trudniejszych chwilach można wracać i losować karteczkę, by przypomnieć sobie o pozytywnych uczuciach.

Wskazówki: Możesz poprosić, by chętne dzieci lub rodzice przeczytali/dowiedzieli się, co znalazło się w słoiku innych rodzin – inspiracja do nowych rytuałów!

---

8. Karta pracy nr 3 – „Koło pomocy” (5 min)

Opis realizacji: Dzieci otrzymują kartę obrazkową przedstawiającą różne strategie „na uspokojenie” (np. głębokie oddychanie, rysowanie, spacer, przytulenie misia, rozmowa z bliskim). Dziecko zaznacza, które z tych sposobów już zna/stosuje, a na dole może dopisać własne pomysły.

Można omówić w parach/przy całej grupie, które strategie pomagają najbardziej, którą spróbują następnym razem, kiedy będzie im trudno.

Wskazówki: Przypomnij, że nie zawsze każda strategia działa od razu na każdego – warto próbować różnych sposobów!

---

9. Zakończenie – „Iskierka dobrych słów” (5 min)

Opis realizacji: Dziecko i rodzic siadają naprzeciw siebie. Rodzic mówi dziecku jedno miłe zdanie rozpoczynające się np. od: – „Jestem z ciebie dumny, bo…” – „Lubię, gdy…” – „Dziękuję ci za…” Dziecko odpowiada tym samym lub wybiera inną miłą formułę w stronę rodzica.

Wskazówki: Zachęcaj do szczerości i prostoty wypowiedzi. Dla wielu rodzin już samo wypowiedzenie dobrego słowa jest budujące i bywa przełomowe! Ta krótka wymiana może stać się rodzinną tradycją.

---

Karta pracy nr 4 – „Emocjonalne bingo” (opcjonalnie pod koniec lub w domu)

Opis realizacji: Dziecko podpisuje/odznacza na karcie odpowiednie „pola” dotyczące różnych zachowań i emocji (np. dziś się uśmiechała, komuś pomogła, była odważna, itp.). To zabawa, która może być realizowana przez cały czas warsztatów albo jako zadanie domowe – by dalej obserwować siebie i innych.

---

Ewaluacja – „Emocjonalne buźki”

Opis realizacji: Na koniec dzieci i rodzice przyklejają naklejkę przy wybranej buźce wyrażającej odczucia wobec spotkania (uśmiech, neutralność, smutek) i, jeśli chcą, mogą powiedzieć jedno zdanie: co im się podobało, co by zmienili.

---

Podsumowanie

W razie potrzeby możesz dowolne ćwiczenie rozbudować dodatkową rozmową, quizem czy zabawą plastyczną – istotne, by warsztaty pozostały dynamiczne, otwarte na potrzeby grupy i dawały przestrzeń do odkrywania emocji w praktyce!