Różne wymiary szczęścia w wybranym utworze epickim

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.04.2024 o 10:59

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 15.04.2024 o 8:25

Szczęście jako stan ducha, o którym każdy z nas marzy, przewija się przez wiele dzieł literackich, przybierając różnorodne formy i wymiary. Pragniemy je doświadczać, często nie zdając sobie sprawy, że jego pojęcie jest względne i zależne od indywidualnych potrzeb, oczekiwań oraz wartości, jakimi kierujemy się w życiu. Do refleksji na temat różnych wymiarów szczęścia zachęca nas "Don Kichot" Miguela de Cervantesa. Przedstawia on historię starego hidalga, który, zaślepiony lekturą książek o rycerzach, wyrusza w świat, by walczyć z niesprawiedliwością i szukać przygód, uważając to za swoje życiowe powołanie i źródło prawdziwego szczęścia.

Don Kichot, bohater tej powieści, przekonany o swoim rycerskim posłannictwie, znajduje szczęście w walce ze złem, które jak wierzy, czyha na każdym kroku. Jego radość płynie z przeżywania przygód, które dla innych wydają się być jedynie skutkiem nieodpowiedzialnych fantazji oraz odrealnionych ambicji. Co więcej, Don Kichot odnajduje szczęście w oddaniu się czynnościom, które z punktu widzenia zewnętrznego obserwatora, wydają się być pozbawione sensu, jak walka z wiatrakami, które w jego wyobraźni stają się groźnymi olbrzymami. Taki wymiar szczęścia, choć dla wielu niezrozumiały i nieracjonalny, dla tytułowego bohatera jest najwyższą wartością.

Zupełnie innym wymiarem szczęścia, który obecny jest w "Don Kichocie", jest prostota codziennego życia, co najlepiej uosabia postać Sancha Pansy, wiernego giermka głównego bohatera. Sancho, w przeciwieństwie do Don Kichota, marzy o ziemi, którą mógłby uprawiać i prostym życiu, które przyniesie mu spokój oraz stabilizację. Jego szczęście związane jest z realizacją prostych dążeń i marzeń, które nie wymagają od niego wyrzeczeń czy też podejmowania ryzyka, jak ma to miejsce w przypadku jego pana. Mimo uczestnictwa w szalonych przygodach Don Kichota, Sancho nigdy nie traci z oczu swojego docelowego celu – bezpiecznego i spokojnego życia.

Cervantes, poprzez kontrastowe przedstawienie dwóch bohaterów, ukazuje, że szczęście nie jest wartością uniwersalną, lecz stanem subiektywnym, zależnym od indywidualnych dążeń, marzeń, a nawet osobowości. Niekiedy, jak w przypadku Don Kichota, szczęście to dążenie do nierealnych ideałów, nawet kosztem zdrowego rozsądku. Dla Sanchy natomiast, szczęście to ziemskie, proste radości i zabezpieczenie bytu dla siebie i swojej rodziny.

Podsumowując, "Don Kichot" Cervantesa wyraźnie ukazuje, że szczęście to pojęcie względne, które różni się w zależności od osobistych przekonań, wartości oraz oczekiwań. Nie ma jednego uniwersalnego modelu szczęścia, które można by zastosować do życia każdego człowieka. To, co dla jednego jest źródłem radości i spełnienia, dla drugiego może być niezrozumiałe lub wręcz absurdalne. Literatura ta zaprasza nas do refleksji nad własnym pojęciem szczęścia i wartościami, które kierują naszym życiem, podkreślając zarazem bogactwo ludzkich doświadczeń i indywidualnych ścieżek w poszukiwaniu osobistego szczęścia.