Pieniądze szczęścia w życiu nie dają – uzasadnienie tezy na podstawie „Skąpca” Moliera, „Opowieści wigilijnej” oraz mitu o Królu Midasie

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: przedwczoraj o 9:30

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 17.01.2026 o 13:19

Pieniądze od zawsze odgrywały znaczącą rolę w życiu człowieka. Od zarania dziejów posiadanie bogactwa kojarzone było z władzą, prestiżem i bezpieczeństwem. Niemniej jednak, liczne dzieła literackie z różnych epok przekazują nam uniwersalną prawdę o naturze człowieka i jego relacji z materialnym światem. Teza, że pieniądze nie dają szczęścia, może być poparta na podstawie analizy "Skąpca" Moliera, "Opowieści wigilijnej" Charlesa Dickensa oraz mitu o Królu Midasie.

Molier w "Skąpcu" przedstawia postać Harpagona, skąpego ojca rodziny, którego jedyną miłością są pieniądze. Harpagon otacza się bogactwem, jednak jego postawa prowadzi do degradacji relacji z bliskimi. Jego obsesja na punkcie bogactwa powoduje, że staje się podejrzliwy, nieufny i samotny. Jest gotowy poświęcić szczęście własnych dzieci w imię zachowania swojego majątku. Harpagon żyje w ciągłym lęku przed utratą bogactwa, co paradoksalnie odbiera mu radość życia i poczucie bezpieczeństwa. W ten sposób pieniądze stają się źródłem jego nieszczęścia i głównym powodem konfliktów rodzinnych. Molier ukazuje, że miłość do pieniędzy może stanowić przeszkodę w zbudowaniu prawdziwych więzi międzyludzkich. Harpagon, mimo posiadania bogactwa, pozostaje człowiekiem nieszczęśliwym i samotnym, co dowodzi, że pieniądze nie są w stanie zapewnić mu prawdziwego szczęścia.

Podobną lekcję odnajdujemy w "Opowieści wigilijnej" Charlesa Dickensa. Ebenezer Scrooge, główny bohater, to samotny i zgorzkniały starzec, który całe życie poświęcił na gromadzenie majątku kosztem relacji z bliskimi. Scrooge jest symbolem człowieka, który utracił zdolność do odczuwania empatii i współczucia wobec innych. Przybycie duchów świąt Bożego Narodzenia konfrontuje go z jego przeszłością, teraźniejszością i przyszłością, odsłaniając prawdziwe znaczenie jego życia. Scrooge dokonuje refleksji, że pieniądze nie przyniosły mu szczęścia, a jedynie osamotnienie i żal. Przemiana Scrooge’a polega na odkryciu wartości miłości, przyjaźni i dobroci, które w rzeczywistości przynoszą mu prawdziwą radość i satysfakcję. Dickens w swojej opowieści ukazuje, iż to nie bogactwo materialne, lecz bogactwo duchowe i relacje z innymi są kluczem do szczęścia.

Kolejnym przykładem jest mit o Królu Midasie. Midas, opętany pragnieniem bogactwa, otrzymuje dar zamieniania wszystkiego, czego dotknie, w złoto. Na początku wydaje mu się, że osiągnął szczyt szczęścia, jednak szybko zdaje sobie sprawę z tragicznych konsekwencji swojego życzenia. Wkrótce odkrywa, że nie jest w stanie spożywać posiłków ani dotykać bliskich, ponieważ wszystko, co dotknie, zmienia się w złoto. Midas, w swojej chciwości, doprowadza do sytuacji, w której traci to, co najważniejsze - możliwość życia wśród bliskich, czerpania radości z codziennych przyjemności. Mit ten podkreśla, że obsesja na punkcie bogactwa prowadzi do utraty prawdziwego szczęścia i więzi międzyludzkich, które decydują o jakości życia. Ostatecznie, król Midas zrozumiał swój błąd i poprosił o uwolnienie od zgubnego daru, co podkreśla, że zaspokojenie potrzeb duchowych jest ważniejsze od materialnych.

Na podstawie analizy wymienionych dzieł literackich można stwierdzić, że pieniądze same w sobie nie dają szczęścia. Wartość życia opiera się na relacjach z innymi ludźmi, uczuciach i doświadczeniach, a nie na ilości posiadanych dóbr materialnych. Obsesja na punkcie pieniędzy może prowadzić do izolacji i nieszczęścia, co podkreślają losy Harpagona, Scrooge’a i Midasa. Zarówno dramat Moliera, opowieść Dickensa, jak i mit grecki uczą, że prawdziwe szczęście pochodzi z wnętrza człowieka i jego zdolności do dzielenia się miłością i dobrocią z innymi, a nie z zasobności portfela. To uniwersalne przesłanie pozostaje aktualne w każdej epoce, przypominając, że najcenniejsze wartości w życiu są niematerialne.