Mowa obrońcy Zenona Ziembiewicza „Granica” Zofii Nałkowskiej

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.03.2024 o 15:08

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 1.03.2024 o 17:08

Szanowni Państwo, Wysoki Sądzie, Szanowna Ławo Przysięgłych,

Dziś stajemy przed zadaniem niezwykle poważnym – rozstrzygnięcia, czy Zenon Ziembiewicz, prezydent naszego miasta, oskarżony o przekroczenie granic moralności, jest rzeczywiście winny postawionych mu zarzutów. Przytoczę argumenty, które mają obalić te oskarżenia, jednocześnie rzucając światło na istotę zarzutów i ich kontekst.

Obrona, którą mam zaszczyt przedstawić, będzie skorzystała z faktów, by obalić zarzut przekroczenia granic moralności. Znaczenie posady prezydenta dla dobra społeczności miasta jest nie do przecenienia, ale kluczowe jest także rozgraniczenie życia osobistego Zenona od jego funkcji publicznych oraz analiza prawnego aspektu zarzutów. Trzeba zdawać sobie sprawę, że życie publiczne polityka i jego działania osobiste, choć czasami na siebie wpływają, powinny być oceniane oddzielnie w kontekście prawa i moralności.

W sprawie romansu z Justyną Bogutówną, wydawać by się mogło, że Zenon Ziembiewicz przekroczył granice przyzwoitości. Jednak umówione spotkanie w Hotelu Paryskim było efektem nie rozważnej decyzji, lecz zbiegu okoliczności i psychicznego stanu Justyny, która, jak sami Państwo wiecie, znajdowała się wówczas w sytuacji skrajnej rozpaczy. Nie można pominąć faktu, że Zenon starał się udzielić pomocy finansowej, a wysokość darowizn, wręczona Justynie, nie była w żaden sposób związana z manipulacją czy intencją skłonienia do aborcji.

Odpowiadając na zarzuty uwodzenia, pragnę wskazać, że dzieląc się swymi wspomnieniami z Paryża i doradzając Justynie, Zenon nie działał z premedytacją. Jego zachowanie nie nosi znamion manipulacji – działania były odpowiedzią na życiowe pytania Justyny, zrodzone z naturalnej empatii i chęci pomocy.

W odniesieniu do pracy w gazecie "Niwa" oraz zależności od pana Czechlińskiego, musimy zdać sobie sprawę z ówczesnych realiów życia zawodowego. Kompromis moralny, na który musiał pójść Zenon, był wynikiem trudnych warunków życia oraz potrzeby zapewnienia sobie środków do życia, a nie rezultatem dążenia do władzy za wszelką cenę. Jakość życia mieszkańców miasta była dla niego priorytetem, co wyraźnie widać w pracy modernizacyjnych i charytatywnych, które zdążył już przeprowadzić.

Równie ważne jest obalenie zarzutu egoizmu i stosunku do Adeli. Relacja z Adelą w Paryżu była zawiła, ale decyzje Zenona były podyktowane realiami życiowymi i zdrowiem Adeli. Postępowanie Zenona, choć trudne, było skutkiem odpowiedzialnej oceny sytuacji.

Podsumowując, wszystkie przedstawione dzisiaj argumenty i dowody składają się na jasny obraz – działania Zenona Ziembiewicza, choć czasami kontrowersyjne, zawsze były nakierowane na dobro wspólne i nie przekraczały granic moralności w sposób zasługujący na potępienie. Apeluję do Was, Szanowni Sędziowie i Ławo Przysięgłych, o uczciwą i sprawiedliwą ocenę dowodów, życia i charakteru Zenona Ziembiewicza. Wierzę, że Państwa rozsądek i wyważenie doprowadzą do sprawiedliwego werdyktu.

Dziękuję za możliwość przedstawienia obrony i wyrażam nadzieję na sprawiedliwą decyzję dla Zenona Ziembiewicza, której, jak sądzę, zapracował pełnieniem swej roli prezydenta miasta z najwyższym oddaniem i empatią względem jego mieszkańców.