Wypracowanie

Postawy człowieka wobec zła: "Dżuma" Alberta Camusa i "Proszę państwa do gazu"

approve Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 15.04.2024 o 16:30

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Streszczenie:

Analiza porównawcza "Dżumy" Camusa i "Proszę państwa do gazu" Borowskiego, ukazująca reakcje ludzi na ekstremalne zło, moralność i warunki przetrwania. Refleksja nad naturą człowieka w obliczu tragedii. 🤔✅

Zarówno "Dżuma" Alberta Camusa, jak i "Proszę państwa do gazu" Tadeusza Borowskiego, ukazują różne postawy ludzi wobec ekstremalnych warunków zła, które na pierwszy rzut oka wydają się przekraczać wszelkie granice ludzkiej wytrzymałości i moralności. Choć oba dzieła opisują różne okoliczności historyczne, to odnaleźć w nich można uniwersalne refleksje na temat natury człowieka i jego reakcji na sytuacje przytłaczającej tragedii oraz moralnego upadku.

"Dżuma" Alberta Camusa to alegoryczna opowieść o epidemii, która ogarnia algierskie miasto Oran. Camus używa metafory dżumy, aby zbadać reakcje ludzi na bezsensowne cierpienie i śmierć, a także na odosobnienie i alienację. Postacie, takie jak lekarz Rieux, Tarrou, czy nawet Othon, ukazują różnorodność podejść do zła - od walki i akceptacji po obojętność i ucieczkę. Dla Rieuxa walka z dżumą jest walką bez nadziei na zwycięstwo, lecz uznaje on swoje działania za moralny obowiązek, podkreślając, że w obliczu zła człowiek może wybierać solidarność i współczucie, nawet jeśli jego wysiłki wydają się być próżne. Tarrou, z kolei, swoją postawą manifestuje przekonanie, iż najważniejsze jest ciągłe dążenie do bycia "świętym bez Boga", do głębokiej humanistycznej etyki opartej na świadomej decyzji o opowiedzeniu się przeciwko zadowoleniu z niesprawiedliwości.

Z kolei "Proszę państwa do gazu" Borowskiego prezentuje zupełnie inną sytuację - bezwzględny system obozów koncentracyjnych podczas II wojny światowej i związane z tym zbrodnie na niewyobrażalną skalę. Borowski, będąc świadkiem i częściowo uczestnikiem tych wydarzeń, w swoich opowiadaniach ukazuje, jak ekstremalne warunki wpływają na ludzką moralność, umożliwiając adaptację do rzeczywistości obozowej, która z zewnątrz wydaje się całkowicie nieludzka. Postaci przedstawione przez Borowskiego często wykazują bierność, a nawet uczestnictwo w zbrodniach, przekraczających granice tradycyjnie rozumianej etyki, prezentując tym samym ludzką zdolność do dostosowywania się do każdych warunków, nawet tych najbardziej poniżających i brutalnych. Tym samym autor poddaje w wątpliwość powszechne kategorie moralne, ukazując, że w ekstremalnych sytuacjach tradycyjne pojęcia dobra i zła mogą okazać się niewystarczające.

Oba dzieła, choć różniące się kontekstem, koncentrują się na pytaniu o to, jak człowiek może i powinien reagować na zło. "Dżuma" Camusa oferuje względne pocieszenie w idei solidarności i humanizmu jako wartościach, które są warte obrony nawet wobec totalnego zagrożenia. W kontraście, "Proszę państwa do gazu" Borowskiego przedstawia bardziej pesymistyczną wizję, gdzie wartości te zostają wystawione na próbę w warunkach ekstremalnego zła, niejednokrotnie ulegając degradacji. Obie te perspektywy prowokują refleksję na temat ludzkiej kondycji i problemu zła w naszym życiu, rzucając światło na różne sposoby, w jakie ludzie starają się odnaleźć swoją drogę wśród najbardziej dramatycznych wydarzeń naszych czasów.

Napisz za mnie wypracowanie

Oceń:

Zaloguj się aby ocenić pracę.

Zaloguj się