Hamlet - szaleniec czy dobry aktor?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 18.11.2023 o 11:05

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 17.11.2023 o 20:14

„Hamlet” Williama Szekspira to jedna z najbardziej złożonych i wieloznacznych postaci w literaturze światowej. Bohater, książę Danii, to postać, której działania mogą być interpretowane na różne sposoby, w zależności od perspektywy, z której na niego patrzymy. Jednym z kluczowych pytań, które stawia ta tragedia, jest to, czy Hamlet jest szaleńcem, czy tylko udaje, aby osiągnąć swoje cele. Aby rozwikłać tę zagadkę, warto przyjrzeć się zarówno literackiemu kontekstowi, jak i poszczególnym wydarzeniom z dramatu.

Hamlet rozpoczyna swą misję od momentu, gdy zjawa jego ojca, starego króla Hamleta, objawia mu prawdę o jego zabójstwie przez własnego brata, Klaudiusza. Od tego momentu książę zmienia swoje zachowanie, które zaczyna budzić wątpliwości i podejrzenia otoczenia. Hamlet decyduje się przyjąć maskę szaleńca, co jest od początku jego świadomym wyborem. „Udawać szaleństwo” - to strategia, którą wybiera, aby zyskać swobodę działania i zbadać prawdziwe intencje innych postaci, nie wzbudzając przy tym podejrzeń.

Jednym z najważniejszych dowodów na to, że Hamlet symuluje szaleństwo, jest jego świadoma kontrola nad tym, jak i kiedy przejawia swoje rzekome objawy. Na przykład, w rozmowie z Poloniuszem, ojcem Ofelii, Hamlet mówi w sposób pełen ukrytego sensu, co sugeruje, że jest bardziej świadomy i kontrolujący swoje słowa niż mogłoby się wydawać. Poloniusz rozważa możliwość, że Hamlet wcale nie jest obłąkany, ale że istnieje „metoda w jego szaleństwie”.

Kolejnym istotnym momentem, który potwierdza, że Hamlet jest dobrym aktorem, jest scena „pułapki na myszy”, gdzie książę organizuje przedstawienie mające na celu wywołanie reakcji Klaudiusza. Spektakl jest odzwierciedleniem morderstwa starego króla Hamleta, i reakcja Klaudiusza potwierdza jego winę. To właśnie świadome wykorzystanie teatru do ujawnienia zbrodni świadczy o niezwykłej przemyślności Hamleta, a także o jego zdolnościach aktorskich.

Z drugiej strony, nie można całkowicie wykluczyć, że przynajmniej w pewnym stopniu Hamlet doświadcza rzeczywistych problemów mentalnych. Śmierć ojca, szybki ślub matki z Klaudiuszem, a także samotność i ciągłe wątpliwości mogą wpłynąć na jego wewnętrzny stan. Czasami jego zachowanie naprawdę wydaje się być nielogiczne i chaotyczne, jak w przypadku brutalnego zabójstwa Poloniusza, które wydaje się być impulsywne i nieprzemyślane.

Wreszcie, warto zwrócić uwagę na filozoficzne rozważania Hamleta, które ujawniają jego głęboki niepokój egzystencjalny. Słynny monolog „Być albo nie być” to wyraz jego wewnętrznej walki z poczuciem bezsensu i rozpaczy. Te refleksje mogą sugerować, że nawet jeśli Hamlet nie jest szaleńcem w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, to jest osobą głęboko zaniepokojoną i zagubioną.

Podsumowując, Hamlet to postać wielowymiarowa, której zachowanie można interpretować na różne sposoby. Analizując jego słowa i działania, możemy dostrzec zarówno świadome symulowanie szaleństwa, jak i autentyczne oznaki wewnętrznego chaosu. To właśnie ta niejednoznaczność czyni Hamleta jednym z najbardziej fascynujących bohaterów literatury światowej.