Rozważania Wisławy Szymborskiej na temat nienawiści – utwór, pt: „Nienawiść”.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 24.08.2024 o 15:49

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 24.08.2024 o 15:14

Wisława Szymborska była jedną z najwybitniejszych polskich poetek, której twórczość zyskała międzynarodowe uznanie. W 1996 roku została laureatką Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, co stanowiło wyraz uznania nie tylko dla jej indywidualnego talentu, ale także dla polskiej poezji jako całości. Styl i poetyka Szymborskiej wyróżniają się umiejętnością poruszania trudnych i poważnych tematów w sposób przystępny i refleksyjny. Autorka często eksplorowała zagadnienia egzystencjalne, kondycję ludzką, sumienie, uczucia oraz problemy etyczne i moralne. Jej poezja to swego rodzaju filozoficzne rozważania, które mimo swojej prostoty, zawierają głębokie prawdy o człowieku i świecie. Jednym z utworów, który idealnie ukazuje jej mistrzostwo literackie, jest wiersz „Nienawiść”.

Wiersz „Nienawiść” stanowi dogłębną analizę tego destrukcyjnego uczucia. Nienawiść jest tu przedstawiona jako potężna, wszechogarniająca siła, która nie ustępuje przed niczym i nikt nie jest w stanie jej zniszczyć. Szymborska prezentuje ją w sposób niemalże personifikujący, co nadaje jej niepokojącą autonomię i niezależność.

Jednym z głównych motywów przedstawionych w wierszu jest nieskończoność i trwałość nienawiści. Szymborska stwierdza, że nienawiść „dobrze się trzyma” i z łatwością pokonuje wszelkie przeszkody, co symbolizuje jej niezwykłą siłę i determinację. W porównaniu z innymi uczuciami, takimi jak miłość czy nadzieja, nienawiść wydaje się być nieugięta i nieprzemijająca. Autorka przedstawia nienawiść jako uczucie, które nie tylko trwa przez całe życie, ale również patrzy śmiało w przyszłość, co podkreśla jej zdolność do nieustannego odnawiania się i przetrwania.

Kolejnym istotnym aspektem wiersza jest jego pesymistyczna konkluzja. Szymborska wskazuje, że nienawiść to uczucie, które nigdy się nie kończy i zawsze znajdzie sposób, by się objawić. To właśnie ta wieczność i bezwzględność nienawiści sprawiają, że jest ona tak przerażająca. Nienawiść ma zdolność do realizacji swoich celów i nie zna kompromisów – stanowi wyzwanie, które nie poddaje się łatwo człowieczym próbom jego zneutralizowania.

Wiersz Szymborskiej analizuje również cechy nienawiści, które czynią ją niezwykle potężnym i destrukcyjnym uczuciem. Najpierw poetka przedstawia nienawiść jako uczucie nie zniszczalne i wszechmocne, które nie tylko trwa przez długie lata, ale również posiada zdolność do przetrwania wszelkich przeciwności. Nienawiść jest ukazywana jako uczucie, które niszczy wszystko na swojej drodze – od relacji międzyludzkich, poprzez stabilność społeczną, aż po same fundamenty moralności i etyki. Poetka podkreśla, że tam, gdzie nienawiść się pojawia, znikają wszelkie przejawy piękna, miłości, dobroci i miłosierdzia.

Władza nienawiści nad człowiekiem jest kolejnym tematem rozwiniętym w wierszu. Szymborska wskazuje na nienawiść jako uczucie wszechogarniające, które dotyka każdego człowieka bez wyjątku. To uczucie nie tylko prowokuje ludzi do złych czynów, ale także przekształca ich naturę, sprawiając, że stają się oni bezwzględni i okrutni. Nienawiść jest jak trucizna, która powoli, ale skutecznie, degraduje ludzką moralność i etykę.

Analizując techniki literackie zastosowane przez Szymborską, warto zauważyć, że poetka używa zbiorowego podmiotu lirycznego, co nadaje jej wierszowi uniwersalny wymiar. Dzięki temu nienawiść staje się uczuciem, które dotyka nie tylko jednostkę, ale całe społeczeństwa i historie narodów. Personifikacja nienawiści w wierszu – która „dobrze się trzyma” i „lekko bierze przeszkody” – dodaje jej wręcz nadludzki charakter, co sprawia, że jest jeszcze bardziej przerażająca.

Szymborska stosuje także przerzutnie i brak rymów, co z jednej strony nadaje wierszowi dynamizmu i nieokiełznanego charakteru, a z drugiej strony podkreśla surowość i powagę problemu. Ta literacka technika doskonale oddaje chaotyczną naturę nienawiści i jej zdolność do nagłego wybuchania bez względu na okoliczności.

Przykłady historyczne pokazują, jak destrukcyjna może być nienawiść. I i II wojna światowa to tragiczne dowody na to, jak nienawiść między narodami i ideologiami może prowadzić do masowych zniszczeń i niewyobrażalnych cierpień. Faszyzm i hitleryzm są z kolei przykładami, jak nienawiść jest w stanie zmanipulować całe społeczeństwa, prowadząc do okrucieństw na niespotykaną skalę. Współczesne wydarzenia, takie jak konflikty zbrojne i akty terroryzmu, np. wojna w Iraku czy zamachy terrorystyczne, również są dowodami na to, że nienawiść nie zniknęła i nadal wpływa na nasze życie.

Rola człowieka w generowaniu nienawiści jest nie mniej istotna. To człowiek, z jego skomplikowaną psychiką i emocjonalnością, jest głównym źródłem nienawiści. Autorka zdaje się podkreślać, że nienawiść jest tworem ludzkim, emocją, którą sami prowokujemy i podsycamy, by potem być jej ofiarami. Nienawiść, raz wzbudzona, działa jak wirus, który rozprzestrzenia się w społeczeństwie i prowadzi do katastrofy.

Ostateczna refleksja Szymborskiej w wierszu „Nienawiść” jest pesymistyczna. Autorka podkreśla, że nienawiść jest nieodłączną częścią ludzkiej natury. Możemy próbować ją kontrolować, tłumić, a nawet na nią nie spoglądać, ale nie możemy jej całkowicie wyeliminować. Nienawiść jest mistrzynią kontrastu, która nigdy się nie nudzi, zawsze znajdzie nowy sposób, by się objawić i zatruć nasze życie.

Wnioski, jakie czytelnik może wyciągnąć z rozważań Szymborskiej nad nienawiścią, są jasne – musimy reflektować nad naturą tego uczucia i jego obecnością w naszym życiu. Warto zastanowić się, jak możemy przeciwdziałać nienawiści i poszukiwać środków, które pomogą ją ograniczyć. Poezja Szymborskiej skłania nas do myślenia, że kluczem jest zrozumienie samego siebie i źródeł naszych emocji. Może dzięki temu będziemy w stanie lepiej kontrolować swoje uczucia i wybierać te, które budują, a nie niszczą.