Mierzenie sił na zamiary, ucieczka od świata, chwytanie upływających chwil, przyjmowanie z pokorą swojego losu. Odwołaj się do wybranych postaw życiowych bohaterów literackich z różnych epok

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 27.08.2024 o 21:11

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 27.08.2024 o 20:22

Literatura stanowi niezwykle bogate źródło wiedzy o ludzkich postawach życiowych oraz o różnorodnych doświadczeniach, z jakimi przychodzi nam się mierzyć. Pisane na przestrzeni wieków utwory literackie prezentują szerokie spektrum reakcji bohaterów na różne życiowe sytuacje. Kształtowanie postaw wynika nie tylko z indywidualnych refleksji autorów, ale także z wymogów epoki, w której tworzyli. Postawy takie jak mierzenie sił na zamiary, ucieczka od świata, chwytanie upływających chwil oraz przyjmowanie swojego losu z pokorą znajdują odzwierciedlenie w licznych dziełach literackich.

W niniejszym wypracowaniu postaram się omówić wybrane postawy życiowe na przykładzie kilku bohaterów literackich z różnych epok. Wybór tych postaci nie jest przypadkowy. Reprezentują one różne kultury, ideologia oraz wartości, pokazując tym samym szerokie spektrum ludzkich reakcji na życiowe wyzwania.

Część I: Mierzenie sił na zamiary

Konrad Wallenrod, którego prawdziwe imię brzmi Walter Alf, pochodzi z Litwy, ale jego życie zostaje kompletnie odmienne przez dramatyczne wydarzenia. Jako dziecko zostaje porwany przez Krzyżaków, co w przyszłości rodzi w nim chęć zemsty. Stając się Konradem Wallenrodem, postanawia poświęcić wszystko, by zniszczyć potęgę Krzyżaków od środka. Aby tego dokonać, udaje się do obozu wrogów, zdobywa ich zaufanie, a w końcu zostaje wielkim mistrzem zakonu.

Konrad Wallenrod jest postacią, która mierzy swoje siły na zamiary, poświęcając zarówno młodość, jak i miłość Aldony, żeby osiągnąć swój cel. Jednocześnie jego rozterki wewnętrzne powodują, że staje się tragiczny. Podjęte przez niego działania prowadzą do zwycięstwa nad Krzyżakami, ale konsekwencje ich są tragiczne na poziomie osobistym. Utrata honoru i konieczność samobójstwa to ostateczne skutki jego działań, które każą nam zastanowić się nad moralnością jego czynów.

Kiedy wnikliwie przyjrzymy się postawie Konrada Wallenroda, możemy podziwiać jego odwagę i determinację, ale jednocześnie pojawia się pytanie, czy cel uświęca środki. Czy drogi wyboru człowieka mogą być moralne, jeśli prowadzą do tak kompletnych osobistych klęsk?

Część II: Ucieczka od świata

Wydarzenia, które doprowadzają bohatera do wycofania się z aktywnego życia, mają swoje źródło w dramatycznej historii miłosnej. Giaur traci ukochaną Leilę, którą zamorduje Hassan z powodu zdrady. Giaur w zemście dla ukochanej również zabija Hassana. Ta spiralę przemocy i zbrodni wpędza go w wewnętrzne rozdarcie oraz wyrzuty sumienia.

Decyzja o wycofaniu się z życia i zostanie mnichem w klasztorze jest próbą zadośćuczynienia, zapewnienia sobie chwili wytchnienia oraz ucieczki od własnych czynów. Już na łożu śmierci Giaur decyduje się wyznać prawdę, szczerze opowiadając o swoich trauamach.

Postawa Giaura może być krytykowana za wybór ucieczki przed problemami zamiast zmierzenia się z nimi w pełni. Jednak jednocześnie warto docenić moment jego szczerości. Pod koniec życia Giaur odnalazł w sobie odwagę, by zmierzyć się z prawdą.

Część III: Chwytanie upływających chwil

Podobny ton przyjmuje fraszka "Do gór i lasów", która ma charakter autobiograficzny. Autor opisuje tu swoje życie jako pełne przygód i zmian, co stanowi swego rodzaju pochwałę dla życia chwilą. Opierając się na tej samej myśli, Horacy w swojej pieśni "Do Leukonoe" pisze: "weseląc się dziś, nie dowierzaj przyszłości", co stało się słynne jako "carpe diem".

Postawa życiowa chwytania upływających chwil jest niezwykle atrakcyjna, szczególnie w kontekście różnorodnych wyzwań życiowych i niepewności przyszłości. Twórczość Kochanowskiego i Horacego uświadamia nam, że radość i szczęście można odnaleźć w codziennych chwilach, a cieszenie się teraźniejszością jest kluczem do pełniejszego życia.

Część IV: Przyjmowanie z pokorą swojego losu

Walka Santiago z rybą jest metaforą walki człowieka z przeciwnościami losu. Mimo wygranej walki z marlinem, jego zdobycz zostaje zjedzona przez rekiny, co można odczytać jako symbol nieuniknionych przeciwności, które napotykamy w życiu. Santiago powraca, lecz jego duch pozostaje nieugięty i niepokonany.

Postawa Santiago po powrocie jest dowodem wielkiej pokory. Pomimo klęski na poziomie materialnym, zachowuje on spokój ducha, akceptując swój los i pozostając wiernym swoim wartościom. Jest to postać, która swoim przykładem pokazuje, że prawdziwe zwycięstwo tkwi w niepodważalnej niewzruszoności ducha, w umiejętności pogodzenia się z losem niezależnie od przeciwności.

Zakończenie

Każda z tych postaw ma swoje zalety i wady, zależnie od kontekstu oraz osobowości bohatera. Mimo to, jako autor tego wypracowania, preferuję postawy przedstawiane przez Jana Kochanowskiego oraz Horacego w odniesieniu do chwytania chwili, a także przez Santiago w przyjmowaniu losu z pokorą. Te postawy uczą nas, że cieszenie się teraźniejszością oraz stawienie czoła wyzwaniom z wytrwałością i pokorą może prowadzić do pełniejszego i bardziej satysfakcjonującego życia.