„Pieśń świętojańska o Sobótce” wyrazem zachwytu Jana Kochanowskiego nad otaczającym go światem.

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.01.2024 o 19:46

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 11.01.2024 o 20:06

Jan Kochanowski, jeden z najwybitniejszych poetów epoki renesansu, w swoim twórczym dorobku zostawił dzieła, które do dziś są podziwiane za głębię myśli i mistrzostwo formy. „Pieśń świętojańska o Sobótce” stanowi jedną z jaśniejszych pereł w koronie jego twórczości. Utwór emanuje głębokim zachwytem autora nad otaczającym go światem, co jest w pełni zgodne z ideami humanistów, którzy stawiali człowieka i jego relacje z naturą w centrum zainteresowania.

Już w samym otwarciu utworu poeta wprowadza czytelnika w pełen uroku obraz wiejskiego krajobrazu, gdzie kojarząca się z czystością i życiodajną mocą woda wydaje się być kojącym lekarstwem na wszelkie ludzkie troski. Kochanowski pisał: „Kto mi da suchą stopą przejść przez wodę?”. Jest to wyzwanie wobec przeciwności, jakie natura może rzucać człowiekowi, ale jednocześnie wyraz podziwu dla jej mądrości i piękna.

Dalej poeta przenosi nas w świat mitologicznych nawiązań, oddając hołd pogańskim obrzędom sobótkowym, wzmacniając wrażenie symbiozy między człowiekiem a przyrodą. Opis palenia ognisk i skakania przez nie jest metaforą oczyszczenia i odnowy. To także świadectwo szacunku dla tradycji i zaszczepionego w narodzie związku z przyrodą, który przetrwał wieki pomimo zmieniających się wierzeń.

Podkreślenie piękna krajobrazu i harmonii przyrody w „Pieśni świętojańskiej o Sobótce” wynika z renesansowej fascynacji światem i umiłowania życia. Kochanowski nie tylko idealizuje wiejską naturę, ale także znajduje w niej miejsce dla człowieka. Jego wizja świata jest pełna spokoju, równowagi i porządku, który został utrzymany dzięki odpowiedzialnej interakcji ze środowiskiem naturalnym. Na szczególną uwagę zasługuje także aspekt towarzyski Sobótki – chwile spędzone wspólnie, ludowe tańce, śpiewy i radość z bycia razem. Te motywy łączą się z antycznym przekonaniem o harmonii kosmosu, która znajduje swoje odbicie w ludzkich społeczeństwach.

Kochanowski zauważa również w Sobótce możliwość ujścia emocji i uczuć, które w codziennym życiu są skrywane lub tłumione. Zwłaszcza miłość, która jest jednym z ważniejszych motywów utworu, wydaje się kwitnąć w otoczeniu przyrody, gdzie staje się częścią większego, uniwersalnego porządku.

„Pieśń świętojańska o Sobótce” to także dzieło pełne liryki i muzyczności, które za pomocą środków artystycznych takich jak aliteracja czy asonans, podkreślają bogactwo i różnorodność natury. Kochanowski tworzy w swojej pieśni melodyjny, wręcz hipnotyzujący rytm, co jeszcze bardziej wzmacnia wrażenie bliskości z naturą i jej cykliczności.

W końcowych wersach utworu zachwyt autora nad otaczającym go światem nabiera głębszego, filozoficznego wymiaru. Zachwyca się on cyklem życia, który jest równie piękny, co nieunikniony. Śmierć jawi się jako naturalna kontynuacja życia, a nie jego przeciwieństwo. W ten sposób, Kochanowski wyraża renesansową myśl o harmonii i ładzie wszechświata, gdzie człowiek stanowi nierozłączną część natury.

W „Pieśni świętojańskiej o Sobótce” widzimy więc wieloraki wyraz zachwytu poety nad otaczającym go światem – od fizycznej urody przyrody, przez ludzkie emocje, aż po głębokie przemyślenia na temat natury ludzkiego bytu. Jest to utwór, który do dziś inspiruje do refleksji nad pięknem świata i miejscem człowieka w kosmicznym porządku.