Różnorodność postaci w „Granicy” Zofii Nałkowskiej

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 8.02.2024 o 17:30

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 8.02.2024 o 9:21

W „Granicach” Zofii Nałkowskiej dostrzegamy bogatą galerię bohaterów, każdy z nich wnosi do powieści nie tylko swoją indywidualność, ale również reprezentuje określoną warstwę społeczną oraz system wartości. Nałkowska, tworząc „Granicę”, snuje opowieść o społeczeństwie polskim okresu dwudziestolecia międzywojennego, o jego problemach, hierarchiach społecznych i dylematach moralnych.

Główną postacią jest Zenon Ziembiewicz, syn byłego dziedzica Waleriana Ziembiewicza, osoby niegdyś wpływowej, ale teraz pogrążonej w stanie dekadencji i ostatecznego upadku. Zenon, odbiorca nowych idei i zwolennik modernizacji, nie potrafi jednak ukształtować swojej postawy wolnej od hipokryzji. W jego życiu dominują trudne wybory, pełne konfrontacji ideałów z rzeczywistością, burzliwe związki uczuciowe z Justyną i Elżbietą, a także zmagania z rodziną. Poprzez Zenona, Nałkowska analizuje przemiany społeczne oraz kwestię moralnego wyboru, która w konfrontacji z praktycznymi aspektami życia często prowadzi do zguby.

Walerian Ziembiewicz to postać prezentująca upadek szlachty, utracenie jej ról społecznych i życiowe porażki. Jako ojciec Zenona i mąż Żanci wnosi do życia głównego bohatera swoją filozofię życiową opartą na kompromisach i porażkach. Rola domeny, którą niegdyś zarządzał, jest symbolem zmian czasów i upadku dawnych tradycji.

Żancia Ziembiewiczowa, z kolei, reprezentuje siłę kobiety w patriarchalnym porządku. Jej poświęcenie, cicha walka z trudnościami i dążenie do zachowania godności w obliczu niedoli stanowią przeciwwagę dla świata męskich ambicji. Żancia pokazuje inną granicę – między biernym przyjmowaniem a aktywnym działaniem w granicach możliwości.

Justyna Bogutówna to tragiczna ofiara męskich manipulacji; jej związek z Zenonem i ciąża to kroki, które nieuchronnie prowadzą do jej upadku. Jest ona postacią, która może uosabiać konsekwencje braku odpowiedzialności, emocjonalnego wykorzystania i społecznej niesprawiedliwości, które w konsekwencji prowadzą do jej dramatycznych wyborów.

Elżbieta Biecka, dziewczyna z dobrze urodzonej rodziny, również jest ważną postacią. Charakteryzuje ją kompromis między uczuciami a racjonalnymi decyzjami życiowymi oraz należytą kalkulacją swojego miejsca w społecznym układzie. Przez nią Nałkowska ilustruje strategie przetrwania w nowo formującym się świecie.

Cecylia Kolichowska, mentorka Elżbiety, wprowadza do narracji głos doświadczenia i intuicji, często wskazując na to, co nieuniknione w życiu Zenona.

Ponadto powieść wypełniają inne postacie, takie jak charyzmatyczny Karol Wąbrowski, rodzina Niewieskich czy postać Awaczewicza, którzy wszyscy wpisują się w bogatą strukturę społeczną tej epoki, ukazując jej złożoność i różnorodność. Nałkowska poprzez Maurycego Posztraskiego przedstawia także los jednostki złamanej przez system i obyczaje.

Podsumowując, „Granica” Nałkowskiej jest powieścią, w której różnorodność postaci stanowi o bogactwie opisywanej rzeczywistości. Autorka nie tylko pokazuje szerokie spectrum społeczne Polski międzywojennej, ale także uwrażliwia na ważkość nieprzekraczania pewnych granic – zarówno moralnych, jak i społecznych. Historie bohaterów, choć odległe w czasie, przemawiają do współczesnych czytelników, pozostawiając refleksję nad własnymi wyborami, wartościami oraz ich konsekwencjami. Nałkowska dokonuje nie tylko literackiej analizy minionej epoki, ale również stawia pytania o trwałe kwestie ludzkiej kondycji, które są aktualne niezależnie od epoki. "Granica" z całą pewnością jest powieścią, która wpisała się w kanon polskiej literatury, będąc jednocześnie zwierciadłem dla społeczeństwa międzywojennego i źródłem intelektualnej inspiracji dla kolejnych pokoleń czytelników.