Wokulski - Indywidualista i jego zmagania ze światem

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 19.02.2024 o 13:39

Rodzaj zadania: Wypracowanie

Dodane: 18.02.2024 o 23:10

Stanisław Wokulski, główny bohater powieści "Lalka" Bolesława Prusa, jest postacią bogatą w cechy indywidualistyczne, które determinują jego działania i wybory. Jego życie to ciągła walka z ograniczeniami narzuconymi przez społeczeństwo, w którym żyje, oraz próba pogodzenia swoich idealistycznych aspiracji z brutalną rzeczywistością.

Prus wyposażył swego bohatera nie tylko w pasję naukową i biznesową, lecz również głęboką wrażliwość społeczną. Wokulski jest człowiekiem dalece wyprzedzającym swoje czasy, co szczególnie widoczne jest w jego podejściu do nauki i techniki. Fascynacja balonami, marzenia o lotach, zainteresowanie najnowszymi odkryciami naukowymi to tylko niektóre ze świadectw tej indywidualistycznej postawy. Lecz to, co naprawdę wyraża jego wewnętrzne dążenie do przekraczania granic, to obsesyjna miłość do Izabeli Łęckiej.

Relacje Wokulskiego z otaczającym go światem można interpretować jako konflikt pomiędzy indywidualnością a społeczeństwem; dążeniem jednostki do samorealizacji w opozycji do konserwatyzmu i sztywnych norm obyczajowych. Społeczeństwo, w którym się porusza, jest pełne hipokryzji, ograniczeń i nierówności. Wokulski, człowiek samodzielnie budujący swoją pozycję społeczną, jak mało kto jest świadom tych ograniczeń. Pochodzący z niższych warstw społecznych, przez całe życie boryka się z przedstawicielami arystokracji i bogactwa, próbując zdobyć ich uznanie i miłość Izabeli.

Prawdziwe zmagania Wokulskiego mogą być jednak postrzegane jako walka z samym sobą - między swoimi idealistycznymi przekonaniami a rzeczywistością, która wciąż rzuca mu pod nogi przeszkody. Potrafi być namiętny i pełen miłości, zarówno w aspekcie uczuciowym, jak i w społecznym zaangażowaniu, lecz równocześnie jego działania okazują się często naiwne lub przesadne. Pragnie uczynić świat lepszym miejscem, zarówno przez swoją działalność gospodarczą, jak i przez pomoc ludziom w biedzie.

Romans z Izabelą Łęcką stanowi dla Wokulskiego próbę przekroczenia barier społecznych i uzyskania pozycji w świecie, do którego tak naprawdę nie należy. Miłość do Izabeli oznacza dla niego także dążenie do ideału, którego nie jest w stanie osiągnąć. Konflikt między sercem a rozumem staje się dla niego źródłem cierpienia.

Na koniec, tragiczny finał losów Wokulskiego, czy to poprzez samobójstwo, czy zniknięcie (zakończenie pozostawione przez Prusa jest niejednoznaczne), symbolizuje niemożność rozwiązania tego konfliktu i jednocześnie deklarację porażki indywidualisty w starciu ze światem. Stanisław Wokulski, pomimo donkiszoterii i niepowodzeń, pozostaje jednak symbolem nieustępliwej walki o lepsze jutro i trwania przy swoich ideałach niezależnie od oporu rzeczywistości.