Czy władza daje szczęście ?

Ta praca została zweryfikowana przez naszego nauczyciela: 16.02.2024 o 12:38

Rodzaj zadania: Rozprawka

Dodane: 12.02.2024 o 15:00

Władza to zjawisko wielowymiarowe i od wieków fascynujące ludzkość, będąc przedmiotem zainteresowania zarówno filozofów, jak i ludzi pióra. Z jednej strony władza zdaje się być pożądanym celem, manifestacją sukcesu i wpływów, z drugiej – często za jej posiadaniem kryją się samotność, obawa i nieszczęście. Aby odpowiedzieć na pytanie, czy władza rzeczywiście daje szczęście, warto odwołać się do literatury, która niejednokrotnie stawiała to zagadnienie w centrum swoich rozważań.

Sofokles w „Królu Edypie” ukazuje, jak władza, będąca wyrazem prestiżu i potęgi, staje się źródłem zguby dla tytułowego bohatera. Edyp, będąc królem Teb, nieświadomie pada ofiarą własnego przeznaczenia. Choć początkowo jego władza wydaje się być sygnałem triumfu i pomyślności, z czasem przynosi jedynie ból, cierpienie i ostatecznie – upadek. Co więcej, poczucie odpowiedzialności za losy miasta i obywateli przekształca się w ciężar nie do zniesienia, gdy odkrywa, że jest sprawcą morderstwa i kazirodztwa. Trudno mówić o szczęściu, gdy władza jest źródłem tak głębokiej tragedii.

W literaturze polskiej również nie brakuje przykładów, które pokazują problematyczny związek między władzą a szczęściem. „Lalka” Bolesława Prusa przedstawia historię Stanisława Wokulskiego, który dąży do zdobycia pozycji społecznej i bogactwa, mając nadzieję, że dzięki temu osiągnie szczęście u boku ukochanej Izabeli Łęckiej. Jednakże, mimo iż osiągnął władzę ekonomiczną, nie przyniosło mu to oczekiwanego szczęścia – ukochana go odrzuca, a on sam zostaje skonfrontowany z pustką i bezcelowością swoich dążeń. Wokulski, choć wydawałoby się, że osiągnął to, czego pragnął, nie odnajduje spełnienia.

Władcą, którego historia rysuje podobny obraz konsekwencji posiadania władzy, jest Makbet z tragedii Williama Szekspira. Pragnienie władzy popycha go do popełnienia zbrodni i przejęcia tronu, co jednak prowadzi do paranoi, strachu i izolacji. Wraz z żoną Lady Makbet, którego ambicja władzy również jest wielka, eksplorują ciemne strony ludzkiej natury. Szekspir ukazuje, że władza sama w sobie nie jest źródłem szczęścia; to co zdawało się być spełnieniem marzeń, w rzeczywistości staje się przyczyną upadku i niemożności doświadczenia prawdziwej radości życia.

Należy również wspomnieć o "Zbrodni i karze" Fiodora Dostojewskiego, gdzie Raskolnikow, pragnący wykazać swe nadzwyczajne prawa i siłę władzy nad innymi, zabija i okrada staruszkę-lichwiarkę. Władza, jaką przez moment posiada, sprawia, że czuje się on wyjątkowy i sprawiedliwy w swoim działaniu, jednakże wewnętrzne rozterki, poczucie winy i moralny upadek szybko go dopadają. Co więcej, władza, jaką uzyskuje przez chwilę, nie przynosi mu szczęścia, lecz prowadzi do psychicznego cierpienia i alienacji od społeczeństwa.

Podsumowując, literatura w różnorodny sposób ukazuje, że władza niekoniecznie przekłada się na szczęście. Często bowiem, choć wydaje się być ona pożądana i kojarzona z sukcesem, w rzeczywistości może prowadzić do upadku, samotności i niemożności doświadczenia autentycznego szczęścia. Dzieła literackie stanowią przestrogę, że prawdziwe szczęście to nie pozycja i potęga, lecz harmonia wewnętrzna i zdolność do tworzenia głębokich, ludzkich więzi.